New beginnings

While I was away for a few days, spring arrived in my garden. There was something magical about this: I arrived home and suddenly bare branches were covered in color and birds were singing. The garden as a metaphor for the world: filled with new potential.

I have been standing on the threshold of new potential for several months now, musing about ways to harness the power of social media to reach out to more people, to share bits of wisdom and insight. And with the spring, came the opportunity I had been looking for. A Dutch journalist I had met during a seminar, Lizzy de Wilde, posted an offer for blog coaching on Facebook. This was exactly what I needed. Why should I think up everything by myself? And so, with her help, I am bringing new energy into this blog. From now on, my blog will appear weekly in both English and Dutch.

Often we stand on thresholds like this, wanting to take a step but not quite sure how. Sometimes the best thing to do, is to ask for help. Or accept help where it is offered. It often appears right when you need it. Have faith in that. And it may just be the impulse you need to start down that new path you want to go. Once you’ve taken the first step, the rest will take care of itself. And keep listening to that small voice inside you that tells you that you’re on the right path.

Have you been standing on the threshold of something new, waiting to get started? Please share your experiences and thoughts on this page, I would love to help.

Gevoelig

Als kind leefde ik teruggetrokken, liever alleen dan met vriendinnetjes of familie. Het schoolplein was een gruwel voor me, al die herrie en beweging vond ik beangstigend. Ik was liever in de natuur, alleen met de bomen en de vogels. Ik las gretig boeken en had een levendige fantasiewereld. Mijn leraren waren ervan overtuigd dat ik buitengewoon intelligent was, maar ik presteerde niet op school. Ik had een goed geheugen maar ik dacht in beelden, associatief in plaats van lineair. Ik was goed in taal maar rampzalig slecht in rekenen.

Ik bewonderde wél de andere kinderen en wilde eigenlijk net zo zijn als hun. Als puber vond ik manieren om alle gevoelens die mij overspoelden weg te stoppen en ontwikkelde een extraverte persoonlijkheid. Mijn masker werd geboren. Pas op latere leeftijd, toen ik na een scheiding een tijdje in therapie ging, leerde ik de symptomen van hoog-sensitiviteit herkennen.

Klinkt dit al bekend in de oren? Bijna 20% van alle mensen is hoog-sensitief. Er zijn vier gebieden waarin het herkenbaar is:
• Lichamelijk: alle zintuigen reageren heftiger op prikkels dan bij ‘normale’ mensen.
• Emotioneel: het empathisch vermogen is sterk, gevoelens en stemmingen worden gauw overgenomen van anderen en de eigen belevingswereld is heftig.
• Mentaal: het zijn beelddenkers met een levendige fantasie. Ze denken eerder associatief dan lineair. Soms is er sprake van hoogbegaafdheid.
• Spiritueel: er is een diepe verbondenheid met de natuur en met dieren, ze zijn intuïtief.

Hoog-sensitiviteit voelt in eerste instantie aan als een vloek. Alle prikkels, sensaties en gevoelens overspoelen je en je weet niet hoe je jezelf staande kan houden in de wereld. Pas op het moment dat je geleerd heb om met de heftigheid om te gaan, geleerd heb om jezelf tegen sommige invloeden te beschermen, komt de weg vrij om te genieten van al het moois dat het brengt.

Hoog-sensitieve kinderen zijn kwetsbaar. Het is van groot belang dat hun ouders herkennen dat ze hulp nodig hebben om hiermee te leren om te gaan en dat ze regelmatig tijd alleen nodig hebben om te herstellen van alle prikkels van de dag.

Maar het rijkdom in het leven van een hoog-sensitieve die geleerd heeft om met deze gevoeligheid om te gaan is enorm!

Weerstand

Ik stel het schrijven van deze blog al dagen uit. Mijn beste smoes is, “Ik weet niet waarover het moet gaan…” terwijl ik al vorige week had bedacht dat het over weerstand zou gaan. Ik vind steeds andere klussen die ‘belangrijker’ zijn. ’s Avonds ga ik naar bed en denk, “Morgen zal ik het doen.” En de innerlijke criticus zegt, “Zie je wel, je deed het weer niet!”

Vanavond kreeg ik het ineens door: dit is weerstand. Een perfect voorbeeld daarvan. Weerstand tegen wat? Tegen de dieperliggende angst dat het niet goed genoeg zal zijn… Ergens binnenin zit nog een kind dat de innerlijke criticus altijd gelooft. Door de weerstand hoef ik niet met deze angst te worden geconfronteerd. Als ik voor een publiek schrijf, word ik kwetsbaar. Stel voor dat iemand mijn woorden onzin vindt!

Twee vliegen in één klap: door de weerstand te erkennen kon ik meteen aan het werk en bovendien wist ik meteen hoe ik dit artikel moest beginnen.

Ken je de weerstand die je meteen voelt als je een bepaald persoon ontmoet? Misschien vind je de persoon arrogant of juist onderdanig. Daar ben je allergisch voor. In de kernkwadranten leer van Daniel Ofman, duidt dit op een kwaliteit die de ander persoon heeft, bijvoorbeeld zelfbewustzijn of juist dienstbaarheid. Een kwaliteit waar jij van zou kunnen leren: jouw uitdaging. De persoon waar jij zoveel weerstand voor voelt is een spiegel waarin jij iets over jezelf kan leren.

Dezelfde persoon kan je ook, misschien onbewust, aan iemand of iets doen denken dat jou vroeger heel erg heeft gekwetst. De herinnering kan diep begraven liggen. Soms weet je niet eens wat de weerstand oproept. Maar wees ervan bewust dat het iets is dat waarschijnlijk om heling vraagt.

Weerstand is een emotie dat ons beschermt. Vroeger, toen we klein waren, was de bescherming nodig. Als volwassenen kunnen wij de aanwezigheid van weerstand gebruiken om iets over onszelf te leren. Omgaan met weerstand vraagt altijd een respectvol benadering. Het is er nooit voor niets.