In plaats van een volledig artikel, zou ik deze week een tekening met jullie willen delen. Het afgelopen week heb ik me teruggetrokken om. onder andere, te focussen op hoe ik met mijn praktijk verder wil. Dat resulteerde in een schematische tekening van hoe een veranderingsproces bij iemand volgens mij zou moeten verlopen.
Het proces begint en eindigt (en zal, op een bepaald moment in je leven, opnieuw beginnen) in het Noord-Oost kwadrant en loopt in de richting van de aarde (O-Z-W-N) verder. In het Centrum staan de woorden Liefde en Onderscheid (tussen waarheid en illusie). Dit zijn, volgens mij, kernthema's.
Hoe ervaar jij dit? Feedback is welkom!
February 15, 2014
February 6, 2014
Silence
One of the challenges, during my counselor training, was to allow moments of silence during a session with a client. It felt uncomfortable to hold back - not to immediately jump into the gap. Once I had learned to let go of this feeling of unease and not to fill the silence with a new question or suggestion, it became a very powerful way to bring the conversation down to a deeper level.
I now often fall silent with my clients. This gives them the chance to go inside and to feel what needs to be said. If I sense that the client is uncomfortable with this, I reassure him briefly. “Take your time.”
I allow myself this same silence more and more often with friends. We so often fill the space between us with chitchat, talking for the sake of talking. And if we run out of things to say, we turn on the radio or television. Dreading a moment of silence, it might make us feel uncomfortable. Actually, silence between friends can feel very comfortable. Communicating by eye contact or a simple gesture, feeling good about each other’s company.
I’m often alone. Usually I don’t have the radio or television going, sometimes I listen to music. In this silence another type of chitchat emerges, my inner chattering. I can hold entire conversations in my head. Sometimes I even write an entire blog in my head before a single letter is written on paper. But I do practice inner silence, even though I do find it more difficult than silence between two people.
Practicing inner silence can be done through meditation or mindfulness. Some people prefer movement – dance, drumming, or singing – to sitting still. Writing works for me. I almost always begin my day by writing until my head is empty and ready to start the day.
What are your methods to silence the inner chatter? Are you comfortable with silence between people?
Images to accompany this blog
I now often fall silent with my clients. This gives them the chance to go inside and to feel what needs to be said. If I sense that the client is uncomfortable with this, I reassure him briefly. “Take your time.”
I allow myself this same silence more and more often with friends. We so often fill the space between us with chitchat, talking for the sake of talking. And if we run out of things to say, we turn on the radio or television. Dreading a moment of silence, it might make us feel uncomfortable. Actually, silence between friends can feel very comfortable. Communicating by eye contact or a simple gesture, feeling good about each other’s company.
I’m often alone. Usually I don’t have the radio or television going, sometimes I listen to music. In this silence another type of chitchat emerges, my inner chattering. I can hold entire conversations in my head. Sometimes I even write an entire blog in my head before a single letter is written on paper. But I do practice inner silence, even though I do find it more difficult than silence between two people.
Practicing inner silence can be done through meditation or mindfulness. Some people prefer movement – dance, drumming, or singing – to sitting still. Writing works for me. I almost always begin my day by writing until my head is empty and ready to start the day.
What are your methods to silence the inner chatter? Are you comfortable with silence between people?
Images to accompany this blog
Zwijgen
Een van de uitdagingen, tijdens mijn training als counselor, was om te leren stiltes in een gesprek te laten vallen. Het was onwennig – ik moest de neiging onderdrukken om meteen in de bres te springen. Toen ik geleerd had om het ongemakkelijk gevoel los te laten en niet te proberen de stilte op te vullen met een nieuwe vraag of suggestie, bleek het een hele krachtige manier te zijn om een gesprek op een dieper niveau te brengen.
Ik val nu ook regelmatig stil tijdens mijn gesprekken met cliënten. Daarmee geef ik ze de gelegenheid om naar binnen te keren en te voelen wat er gezegd moet worden. Als ik merk dat de cliënt hier moeite mee heeft, stel ik ze gerust met een korte aanmoediging, “Neem even rustig de tijd”.
In mijn gesprekken met vrienden gun ik mezelf ook steeds vaker deze stilte. Zo vaak vullen wij de ruimte tussen ons in met loze geklets, praten om het praten. En als er niets meer te praten valt, gaat de radio of televisie aan. Als het maar niet stil wordt… want stilte is ongemakkelijk. Eigenlijk kan zwijgen juist heel comfortabel voelen tussen vrienden. Communiceren met zo nu en dan oogcontact of een gebaar, je goed voelen in de ander z’n gezelschap.
Ik ben ook vaak alleen. Meestal staat er dan geen tv of radio aan; soms luister ik naar muziek. En in deze stilte ontstaat een ander soort geklets: het innerlijk geklets in mijn hoofd. Ik kan complete verhalen tegen mezelf houden. Soms schrijf ik een complete blog in mijn hoofd voordat er een letter op papier komt. Maar ik beoefenen het innerlijk zwijgen, ook al vind ik dit nog moeilijker dan het zwijgen tussen twee mensen.
Het oefenen in innerlijk zwijgen kan door middel van mediteren of mindfulness. Voor sommige mensen werkt bewegen – dansen, drummen of zingen - veel beter dan stilzitten. Voor mij werkt schrijven heel goed. Ik start mijn dag bijna altijd met schrijven, alle muizenissen uit mijn hoofd wegschrijven voordat ik verder aan de dag begin.
Wat zijn jouw manieren om het innerlijk geklets stil te laten vallen? Kun jij stiltes laten vallen in gesprekken met anderen?
Beelden voor bij deze blog
Ik val nu ook regelmatig stil tijdens mijn gesprekken met cliënten. Daarmee geef ik ze de gelegenheid om naar binnen te keren en te voelen wat er gezegd moet worden. Als ik merk dat de cliënt hier moeite mee heeft, stel ik ze gerust met een korte aanmoediging, “Neem even rustig de tijd”.
In mijn gesprekken met vrienden gun ik mezelf ook steeds vaker deze stilte. Zo vaak vullen wij de ruimte tussen ons in met loze geklets, praten om het praten. En als er niets meer te praten valt, gaat de radio of televisie aan. Als het maar niet stil wordt… want stilte is ongemakkelijk. Eigenlijk kan zwijgen juist heel comfortabel voelen tussen vrienden. Communiceren met zo nu en dan oogcontact of een gebaar, je goed voelen in de ander z’n gezelschap.
Ik ben ook vaak alleen. Meestal staat er dan geen tv of radio aan; soms luister ik naar muziek. En in deze stilte ontstaat een ander soort geklets: het innerlijk geklets in mijn hoofd. Ik kan complete verhalen tegen mezelf houden. Soms schrijf ik een complete blog in mijn hoofd voordat er een letter op papier komt. Maar ik beoefenen het innerlijk zwijgen, ook al vind ik dit nog moeilijker dan het zwijgen tussen twee mensen.
Het oefenen in innerlijk zwijgen kan door middel van mediteren of mindfulness. Voor sommige mensen werkt bewegen – dansen, drummen of zingen - veel beter dan stilzitten. Voor mij werkt schrijven heel goed. Ik start mijn dag bijna altijd met schrijven, alle muizenissen uit mijn hoofd wegschrijven voordat ik verder aan de dag begin.
Wat zijn jouw manieren om het innerlijk geklets stil te laten vallen? Kun jij stiltes laten vallen in gesprekken met anderen?
Beelden voor bij deze blog
Subscribe to:
Posts (Atom)