Zwijgen

Een van de uitdagingen, tijdens mijn training als counselor, was om te leren stiltes in een gesprek te laten vallen. Het was onwennig – ik moest de neiging onderdrukken om meteen in de bres te springen. Toen ik geleerd had om het ongemakkelijk gevoel los te laten en niet te proberen de stilte op te vullen met een nieuwe vraag of suggestie, bleek het een hele krachtige manier te zijn om een gesprek op een dieper niveau te brengen.

Ik val nu ook regelmatig stil tijdens mijn gesprekken met cliënten. Daarmee geef ik ze de gelegenheid om naar binnen te keren en te voelen wat er gezegd moet worden. Als ik merk dat de cliënt hier moeite mee heeft, stel ik ze gerust met een korte aanmoediging, “Neem even rustig de tijd”.

In mijn gesprekken met vrienden gun ik mezelf ook steeds vaker deze stilte. Zo vaak vullen wij de ruimte tussen ons in met loze geklets, praten om het praten. En als er niets meer te praten valt, gaat de radio of televisie aan. Als het maar niet stil wordt… want stilte is ongemakkelijk. Eigenlijk kan zwijgen juist heel comfortabel voelen tussen vrienden. Communiceren met zo nu en dan oogcontact of een gebaar, je goed voelen in de ander z’n gezelschap.

Ik ben ook vaak alleen. Meestal staat er dan geen tv of radio aan; soms luister ik naar muziek. En in deze stilte ontstaat een ander soort geklets: het innerlijk geklets in mijn hoofd. Ik kan complete verhalen tegen mezelf houden. Soms schrijf ik een complete blog in mijn hoofd voordat er een letter op papier komt. Maar ik beoefenen het innerlijk zwijgen, ook al vind ik dit nog moeilijker dan het zwijgen tussen twee mensen.

Het oefenen in innerlijk zwijgen kan door middel van mediteren of mindfulness. Voor sommige mensen werkt bewegen – dansen, drummen of zingen - veel beter dan stilzitten. Voor mij werkt schrijven heel goed. Ik start mijn dag bijna altijd met schrijven, alle muizenissen uit mijn hoofd wegschrijven voordat ik verder aan de dag begin.

Wat zijn jouw manieren om het innerlijk geklets stil te laten vallen? Kun jij stiltes laten vallen in gesprekken met anderen?

Beelden voor bij deze blog

Stilte

Eigenlijk wilde ik deze blog Compassie noemen. Maar ik vind dat zo’n ‘groot’ woord. Als mensen meteen over compassie beginnen dan vind ik ze al gauw pretentieus. Ook al zijn ze dat niet en gebruiken ze het woord vanuit echte wijsheid.

Ja, echte wijsheid is ook wel een beetje waar Stilte, het laatste ritme van deze serie blogs over de 5 Ritmes, over gaat. Na de vrijheid en het vermogen om vreugdevol vanuit het moment te leven van het ritme Lyrisch, laat je je bewegingen vertragen, keer je naar binnen en luister je naar de volstrekte stilte in jezelf. Niets hoeft, alles is losgelaten en geleefd. En in de stilte hoor je een klein, wijs stemmetje van binnen zeggen “Alles is volmaakt zoals het is. Jij bent ook volmaakt zoals je bent.” En dan kom je toch bij Compassie uit. Compassie voor jezelf, vrede met wat er is.

Ik heb eerder geschreven over thuiskomen. Dit is ook een vorm van thuiskomen. Ik denk dat één van de redenen dat ik zo van het dansen hou is dat ik deze stilte elke keer opnieuw kan beleven. En door het te dansen, leer ik ook om het in het dagelijks leven toe te passen.

Stilte gaat ook over vredig kunnen leven met ouderdom. Als je vrede kunt hebben met alle keuzes die je hebt gemaakt in het leven, is ouderdom een mooie periode. Gabrielle Roth, van de 5 Ritmes, omschrijft het als The Silver Desert (zilveren woestijn). Het leven verloopt steeds trager en stiller. Je accepteert je eigen wijsheid en kan het delen met anderen. Mijn leven is, na mijn 60ste verjaardag, alleen maar rijker geworden. De verstilling is heerlijk.

Hoe kijk jij tegen ouderdom aan? Wanneer voel je stilte?

Beelden voor bij deze blog

Op zoek naar rust en stilte

Vorig jaar postte ik een bericht dat veel lezers heeft getrokken. Het verlangen naar rust en stilte is een thema dat in ieder z'n leven op een gegeven moment speelt. Daarom heb ik besloten om dit bericht te herschrijven en opnieuw te posten.

In mijn eigen leven, zocht ik op een gegeven moment de rust en stilte van het plattelandsleven op. De afwezigheid van alle prikkels van de stad hielp me om uit te rusten en ook om naar binnen te keren.
Het hoort bij de levensfase waar ik nu in zit. Jonge volwassenen zijn druk bezig om een plek te verwerven in de maatschappij, een gezinsleven op te bouwen, en erkenning te verdienen. Later breekt een fase aan waarin je dit heb bereikt. Het besef ontstaat dat wat je hebt bereikt niet vanzelf leidt tot geluk.

Net als de opeenvolging van de seizoenen: de hete passie van de zomer gaat over in de koele herfst. De terugkeer naar binnen. Alles vertraagt en bereidt zich voor op de stilte van de winter.



Maar, op het moment dat wij de stilte hebben gevonden waar wij zo naar hebben verlangd, treedt de volgende reactie op: angst voor de leegte. Veel mensen vullen de stilte onmiddellijk op met lawaai van tv en radio, contact met vrienden, Internet, 'bezig blijven' en zelfs alcohol en drugs. We zoeken afleiding om de stilte niet te hoeven ervaren.

In de stilte, de leegte, komen wij onze eigen schaduw tegen. Alles dat wij niet willen zien en weten van onszelf wacht ons daar op. En dat voelt helemaal niet als rust, dat voelt beangstigend, confronterend, stressvol zelfs.

En toch is dit precies wat we nodig hebben. Het toelaten van deze angst, het accepteren van onze eigen schaduw, is de sleutel tot heel worden. Op het moment dat het er mag zijn, houdt het op om grip op ons te hebben. Aan de andere kant van de leegte wacht ons de vreugde op.

Er zijn manieren om dit te leren. Mindfulness beoefenen is een van de manieren. Het leert ons om bewust te zijn van wat de stilte in ons oproept en daarmee vrede te sluiten.

Hoe ontvlucht jij de stilte? En hoe leer jij jezelf ermee om te gaan?

Beelden voor bij dit artikel

Op zoek naar rust en stilte...

Tijdens een van mijn trainingen verzuchtte een deelneemster, "Ik verlang zo naar rust!" Haar ogen vulden met tranen terwijl ze het besef van dat verlangen liet binnenkomen. De andere deelnemers knikten met herkenning. Het verlangen naar rust en stilte is een thema dat in ieder z'n leven op een gegeven moment speelt.

We wijten het gebrek aan rust vaak aan de omstandigheden. Opgroeiende kinderen thuis, een drukke baan, sociale verplichtingen... het leven lijkt ons geen rust te gunnen. Maar zijn we echt alleen slachtoffers van de omstandigheden? Hoe bewust kiezen we voor het al dan niet meedoen aan de hectiek? Ja, we leven in een ADHD maatschappij maar we kunnen daar zelf keuzes in maken.

Dit is ook deels gebonden aan levensfasen. Jonge volwassenen zijn druk bezig om een plek te verwerven in de maatschappij, een gezinsleven op te bouwen, erkenning te verdienen. Later breekt een fase aan waarin dit is bereikt en het besef ontstaat dat het niet op zichzelf leidt tot geluk. Net als de opeenvolging van de seizoenen: de hete passie van de zomer gaat over in de terugkeer naar binnen van de herfst. Alles vertraagt en bereidt zich voor op de stilte van de winter.

In mijn eigen leven, zocht ik op een gegeven moment de rust en stilte van het plattelandsleven op. De afwezigheid van alle prikkels van de stad hielp me om uit te rusten en ook om naar binnen te keren.

Maar, op het moment dat wij de stilte hebben gevonden waar wij zo naar hebben verlangd, treedt de volgende reactie op: angst voor de leegte. Hoeveel mensen vullen niet de stilte onmiddelijk op met lawaai van tv en radio, contact met vrienden, Internet, 'bezig blijven' en zelfs alcohol en drugs?

In de stilte, de leegte, komen wij onze eigen schaduw tegen. Alles dat wij niet willen zien en weten van onszelf wacht ons daar op. En dat voelt helemaal niet als rust, dat voelt beangstigend, confronterend... dat voelt als spanning.

En toch is dit precies wat we nodig hebben. Het kunnen toelaten van deze angst, het accepteren van onze eigen schaduw, is de sleutel tot heel worden. Op het moment dat het er mag zijn, houdt het op om grip op ons te hebben. Aan de andere kant van de leegte wacht ons de vreugde op.

Er zijn manieren om dit te leren. Mindfulness beofenen, een laagdrempelige Westerse benadering van meditatie, leert ons om bewust te zijn van wat de stilte in ons oproept en daarmee vrede te sluiten. Counseling en lichaamsgerichte therapieën helpen ons om uit de kramp te raken van leven volgens de verwachtingen van anderen.

Eigenlijk is het zoeken naar rust net zoiets als het zoeken naar geluk. Je vindt het niet zolang je ernaar blijft zoeken. Je hoeft alleen bewust te worden van het feit dat het er al is, binnen je, als je het maar toelaat...