February 27, 2014

Unconditional

An acquaintance joked the other day that she tries very hard to be unconditional. But she does expect something in return! A prickly joke, this, and a great illustration of how easy it is to talk about being unconditional and how difficult it is to put it into practice.

If I offer a friend a ride somewhere and I don’t expect anything in return, my offer is unconditional. Of course this means I won’t mind if I don’t even get a thank-you back. Right? Expecting someone to say thank you seems to go without saying. But this is about the expecting. Thanking someone is a gracious (and polite) gesture. Expecting a thank-you is everything but unconditional.

Things get more complicated when we start talking about unconditional love. Loving someone without the love being returned? Without expectations? Writing about it is much easier than experiencing it. It so often leads to pain and sorrow!

Love is so simple. It is living from a sense of abundance, it’s there in unlimited amounts. Like sunshine, like the myth of the purse that was always full of gold. And still we are afraid to love in this manner.

Why is this so difficult? Why do we grow unhappy when we give our love to someone but receive nothing in return? This partly has to do with fear, often old fears that are awakened in us. Especially if we experienced betrayal or loss as a child. Love makes us vulnerable.

But surrendering to love enables us to learn a tremendous amount about ourselves. Our own beauty – and our own darkness – is reflected back to us by the beauty and darkness we see in the other. We learn to face our greatest fears and touch our greatest joys. We learn to trust and we learn that the most important thing is to be able to trust in ourselves. This is why it’s always worthwhile to take on the adventure of love. Even when it does not end as we had hoped.

But allowing yourself to be dependent on love is a different matter entirely. No one else is responsible for your happiness than you yourself. It is so tempting and oh so treacherous to make your happiness depend on what someone means to you, what you mean to someone else, how someone takes care of you, how you take care of someone else.

Learn, first and foremost, to love yourself. Then it is much easier to love someone else unconditionally, from a sense of abundance.

There is, however, always a boundary. I wrote about this earlier in my blog Walking away. If a bond is no longer good for you, if it costs you more than you can or wish to pay, then it is high time you started taking care of yourself. That too is part of loving yourself.

Unconditional love means loving someone and taking responsibility for your own happiness at the same time.

Is this something you recognize?


p.s. I'm taking a short (2-3 weeks) break after this and will return full of inspiration!

Onvoorwaardelijk

Een kennis grapte onlangs dat ze hard probeert onvoorwaardelijk te zijn… maar dan verwacht ze wél wat van de ander terug! Het was een wrange grap en een mooi illustratie van hoe eenvoudig het lijkt om onvoorwaardelijk te zijn maar hoe waanzinnig moeilijk het in werkelijkheid is.

Als ik een vriend een lift aanbied en ik hoef er niets voor te hebben, heb ik het onvoorwaardelijk aangeboden. Dat houdt in dat ik het ook helemaal niet erg vind dat ik niet eens een ‘dankjewel’ te horen krijg. Toch? Dat we verwachten een blijk van dankbaarheid te ontvangen lijkt vanzelfsprekend. Maar het venijn zit in het woord verwachten. Een bedankje is een mooi (en beleefd) gebaar. Een bedankje verwachten is alles behalve onvoorwaardelijk.

Het wordt helemaal ingewikkeld als wij het hebben over onvoorwaardelijk liefhebben. Iemand liefhebben zonder liefde terug te krijgen? Zonder verwachtingen? Erover schrijven is zeker makkelijker dan de daadwerkelijke beleving. Het gaat zo vaak gepaard met pijn en teleurstelling!

Liefde is zo simpel. Het is leven vanuit overvloed, het kan niet op raken. Net als zonneschijn of de mythe van de portemonnee met ongelimiteerde goudstukken. En toch zijn we bang om op deze manier lief te hebben.

Waarom is dit zo moeilijk? Waarom worden we ongelukkig als we onze liefde aan iemand geven en er niets voor terugkrijgen? Voor een deel heeft dit te maken met oude angsten die in ons wakker worden. Zeker als we in onze jonge jaren te maken hebben gehad met verlies of verraad. Liefde maakt ons kwetsbaar.

Maar juist de overgave aan de liefde stelt ons in staat om zoveel over onszelf te leren. Het mooiste in onszelf - en het lelijkste in onszelf - zien we in de ander gereflecteerd. We leren onze grootste angsten en onze grootste vreugden kennen. We leren vertrouwen en we leren dat we vooral op onszelf moeten kunnen vertrouwen. Daarom is het altijd de moeite waard om het avontuur van de liefde aan te gaan. Ook als het niet goed afloopt.

Maar dat is wat anders dan je afhankelijk stellen van de liefde van anderen. Niemand anders is verantwoordelijk voor jouw geluk dan jijzelf. Het is zo verleidelijk en oh zo verraderlijk om je geluk afhankelijk te stellen van wat een ander voor jou betekent, wat jij voor de ander betekent, hoe een ander voor jou zorgt, hoe jij voor een ander zorgt enzovoort.

Leer eerst om vooral jezelf lief te hebben. Dan is het veel makkelijker om anderen onvoorwaardelijk lief te hebben, vanuit overvloed.

Er is, overigens, altijd een grens. Ik heb hier eerder over geschreven in mijn blog Weg lopen. Als een verbintenis niet (meer) goed voor je is, als het je meer kost dan dat je kan en wil dragen, dan is het de hoogste tijd om voor jezelf te gaan zorgen. Ook dat hoort bij jezelf liefhebben.

Onvoorwaardelijk liefhebben betekend van iemand houden en toch verantwoordelijk blijven voor je eigen geluk.

Herken je dit?

p.s. Ik neem een korte pauze van 2-3 weken en kom daarna vol inspiratie terug!

February 20, 2014

Thuis

Onlangs kwam ik weer thuis na een weekje weg. Ik was niet lang weg en het was een erg inspirerende week geweest. Ondanks dat ik veel en graag reis, voelde ik me intens gelukkig en verwelkomd toen ik naar binnen stapte. Ik ben gaan mijmeren over wat het betekent om thuis te zijn.

Thuis zijn is geaard voelen op deze grond van de plek. In mijn geval, de plek die ik gekozen heb als mijn thuis. Dit grond, deze bomen, de vogels en dieren in deze omgeving zijn misschien niet zo spannend als ergens anders maar ze brengen me vreugde.

Thuis zijn is gekoesterd voelen binnen deze muren, vrij kunnen ademen met de sfeer van de plek die ik voor mezelf heb gecreëerd. De warmte en zachtheid van mijn kat en van de schapenvellen die over mijn stoelen heen hangen. De koestering van mijn eigen bed.

Thuis zijn is weten dat mijn rusteloze ziel kan rusten op deze plek. Ik kan mezelf neerzetten, tussen al deze ontdekkingsreizen, en gewoon zijn. Alle gedachten, indrukken en ontdekkingen integreren.

Thuis zijn betekent mijn geest en lichaam stil laten vallen. Luisteren naar kleine, zachte stemmetjes – de stemmen in de wind en de bomen. Luisteren naar hoe de stem in mijn hart zegt, Dit is jouw plek. Zie: de vogels verwelkomen je, het gras verwelkomt je, de bomen verwelkomen je. Je mag nu rusten. Welkom terug bij jezelf. Welkom thuis.

(De afbeeldingen uploader werkt even niet, afbeelding komt later!)