Het is zo

De massage therapeut duwt en trekt aan mijn been en buigt mijn knie. Als ik het uitschreeuw van de pijn, schudt hij zijn hoofd. “Dit ziet er niet goed uit. Wat heb jij de laatste tijd met jezelf gedaan?”

Wat ik heb gedaan is precies wat ik iedereen (zowel vrienden als cliënten) aanspoor niet te doen: de signalen in mijn lijf, dat ik bezig ben mezelf te overbelasten, negeren. Nu zal ik heel geduldig en zacht met mezelf moeten omgaan om zover te komen dat ik weer pijnvrij kan lopen (laat staan dansen).

Ik word meteen boos op mezelf. Waarom kan ik niet mijn eigen grenzen in acht nemen? Ik zou beter moeten weten! En dit gaat natuurlijk over de dingen accepteren zoals ze zijn. Niet alleen accepteren dat ik mijn knie heb overbelast maar ook accepteren dat ik in staat ben om zulke domme dingen te doen. En het is goed zo.

Als wij de eerste stappen zetten op de weg dat ons leidt naar de persoon die we willen worden, voelen we ons meestal ontevreden met wie we nu zijn. Dat lijkt ook logisch, het gaat toch over veranderen? En hier komt de vreemde en magische alchemie van het veranderen tevoorschijn. Zolang je probeert om van je slechte gewoonten af te komen en een beter persoon te worden, zal het niet lukken. En als het wel lukt, als je het klaarspeelt om een probleem op te lossen, komt het volgend probleem omhoog. Net als de mythe van de Hydra: als Heracles een kop afhakte, groeiden er meteen twee nieuwe koppen aan.

Tegen jezelf zeggen: Ik zou een goed mens kunnen zijn als ik kon leren luisteren naar mijn lichaam en niet meer over mijn grenzen heengaan, maakt je niet gelukkiger of rustiger. Tegen jezelf zeggen: Ik ben een goed mens, ook al luister ik niet altijd naar mijn lichaam en ga ik soms over mijn grenzen heen, wel. En je zult ontdekken dat je steeds vaker naar je lichaam luistert en je grenzen bewaakt. Omdat je jezelf behandelt met liefde en respect.

Dus, probeer ik net zo geduldig te zijn met mijn tekortkomingen, mijn schaduwen die zo nu en dan op ploppen, als met mijn overbelaste knie. Als ik mezelf teleur stel, vergeef ik mezelf. Steeds opnieuw. Met liefde en respect.

Acceptatie

De afgelopen maanden, maakte ik een tumultueuze periode in mijn leven door. Daarbij werd ik uitgedaagd om steeds open te blijven en niet dicht te klappen uit teleurstelling en verdriet. Steeds op zoek te gaan naar de betekenis van mijn ervaringen, de lessen die ik daaruit kan leren. Daarin is acceptatie een sleutelbegrip gebleken. En acceptatie betekent eindeloos veel meer dan ‘me erbij neerleggen’.

Acceptatie lijkt heel makkelijk. En toch is het heel uitdagend om het volledig en volmondig te doen. Accepteren betekent dat je kunt blijven zitten binnen al die tumult, in de storm dat om je heen raast. De hoop en de wanhoop beleven en weten dat het allemaal een reden heeft. Dat je ernaar kunt kijken, met zachtheid en compassie, en zien dat zowel de hoop als de wanhoop niet de waarheid zijn. Ze zijn beiden een momentopname van hoe je je voelt.

Acceptatie betekent dat je volledig open staat voor alles dat je ervaart: liefde, hoop, vreugde, illusie, helderheid, desillusie, angst, verdriet, woede, twijfel… Dat je elke keer terug kunt keren naar wie je bent en tussen al deze emoties in kan gaan staan. Wetend dat het er allemaal mag zijn, dat de tranen en de vreugde die jou bewegen, maken dat je jouw eigen menselijkheid kan beleven.

Acceptatie betekent - de maskers weg laten vallen die je ervan weerhouden om jezelf te zien zoals je bent. Volledig accepteren maakt dat je kunt blijven staan in de zwaarste emotionele stormen, ook al lijkt het een tsunami dat je weg dreigt te vegen.

De boeddhistische lerares, Pema Chodron, beschrijft een meditatie oefening, tonglen, in deze video. Het is een mooie oefening om je hart te sterken, om moeilijke ervaringen en leed te leren accepteren.

Een andere manier om je onderbewustzijn te bevrijden van pijnlijke herinneringen is de Hawaiiaanse vergiffenis ritueel van ho’o pono pono. Daarbij neem je de persoon in gedachten die het verdriet en pijn heeft ontketend bij je. Je spreekt herhaaldelijk de volgende zinnen uit: Ik hou van je. Het spijt me. Ik dank je. Vergeef mij, a.u.b.. Ik laat je los. Blijf dit een poosje herhalen en zit daarna even stil met de gevoelens die bij je opkomen. Accepteer deze gevoelens. Je kunt dit ritueel dagelijks herhalen totdat het geen pijn meer doet.

Welke manieren gebruik jij om pijnlijke periodes in je leven te verwerken? Ik hoor graag je ervaringen.

Beelden voor bij deze blog