De massage therapeut duwt en trekt aan mijn been en buigt mijn knie. Als ik het uitschreeuw van de pijn, schudt hij zijn hoofd. “Dit ziet er niet goed uit. Wat heb jij de laatste tijd met jezelf gedaan?”
Wat ik heb gedaan is precies wat ik iedereen (zowel vrienden als cliënten) aanspoor niet te doen: de signalen in mijn lijf, dat ik bezig ben mezelf te overbelasten, negeren. Nu zal ik heel geduldig en zacht met mezelf moeten omgaan om zover te komen dat ik weer pijnvrij kan lopen (laat staan dansen).
Ik word meteen boos op mezelf. Waarom kan ik niet mijn eigen grenzen in acht nemen? Ik zou beter moeten weten! En dit gaat natuurlijk over de dingen accepteren zoals ze zijn. Niet alleen accepteren dat ik mijn knie heb overbelast maar ook accepteren dat ik in staat ben om zulke domme dingen te doen. En het is goed zo.
Als wij de eerste stappen zetten op de weg dat ons leidt naar de persoon die we willen worden, voelen we ons meestal ontevreden met wie we nu zijn. Dat lijkt ook logisch, het gaat toch over veranderen? En hier komt de vreemde en magische alchemie van het veranderen tevoorschijn. Zolang je probeert om van je slechte gewoonten af te komen en een beter persoon te worden, zal het niet lukken. En als het wel lukt, als je het klaarspeelt om een probleem op te lossen, komt het volgend probleem omhoog. Net als de mythe van de Hydra: als Heracles een kop afhakte, groeiden er meteen twee nieuwe koppen aan.
Tegen jezelf zeggen: Ik zou een goed mens kunnen zijn als ik kon leren luisteren naar mijn lichaam en niet meer over mijn grenzen heengaan, maakt je niet gelukkiger of rustiger. Tegen jezelf zeggen: Ik ben een goed mens, ook al luister ik niet altijd naar mijn lichaam en ga ik soms over mijn grenzen heen, wel. En je zult ontdekken dat je steeds vaker naar je lichaam luistert en je grenzen bewaakt. Omdat je jezelf behandelt met liefde en respect.
Dus, probeer ik net zo geduldig te zijn met mijn tekortkomingen, mijn schaduwen die zo nu en dan op ploppen, als met mijn overbelaste knie. Als ik mezelf teleur stel, vergeef ik mezelf. Steeds opnieuw. Met liefde en respect.
Showing posts with label schaduw. Show all posts
Showing posts with label schaduw. Show all posts
April 30, 2014
June 11, 2013
Op zoek naar rust en stilte
Vorig jaar postte ik een bericht dat veel lezers heeft getrokken. Het verlangen naar rust en stilte is een thema dat in ieder z'n leven op een gegeven moment speelt. Daarom heb ik besloten om dit bericht te herschrijven en opnieuw te posten.
In mijn eigen leven, zocht ik op een gegeven moment de rust en stilte van het plattelandsleven op. De afwezigheid van alle prikkels van de stad hielp me om uit te rusten en ook om naar binnen te keren.
Het hoort bij de levensfase waar ik nu in zit. Jonge volwassenen zijn druk bezig om een plek te verwerven in de maatschappij, een gezinsleven op te bouwen, en erkenning te verdienen. Later breekt een fase aan waarin je dit heb bereikt. Het besef ontstaat dat wat je hebt bereikt niet vanzelf leidt tot geluk.
Net als de opeenvolging van de seizoenen: de hete passie van de zomer gaat over in de koele herfst. De terugkeer naar binnen. Alles vertraagt en bereidt zich voor op de stilte van de winter.

Maar, op het moment dat wij de stilte hebben gevonden waar wij zo naar hebben verlangd, treedt de volgende reactie op: angst voor de leegte. Veel mensen vullen de stilte onmiddellijk op met lawaai van tv en radio, contact met vrienden, Internet, 'bezig blijven' en zelfs alcohol en drugs. We zoeken afleiding om de stilte niet te hoeven ervaren.
In de stilte, de leegte, komen wij onze eigen schaduw tegen. Alles dat wij niet willen zien en weten van onszelf wacht ons daar op. En dat voelt helemaal niet als rust, dat voelt beangstigend, confronterend, stressvol zelfs.
En toch is dit precies wat we nodig hebben. Het toelaten van deze angst, het accepteren van onze eigen schaduw, is de sleutel tot heel worden. Op het moment dat het er mag zijn, houdt het op om grip op ons te hebben. Aan de andere kant van de leegte wacht ons de vreugde op.
Er zijn manieren om dit te leren. Mindfulness beoefenen is een van de manieren. Het leert ons om bewust te zijn van wat de stilte in ons oproept en daarmee vrede te sluiten.
Hoe ontvlucht jij de stilte? En hoe leer jij jezelf ermee om te gaan?
Beelden voor bij dit artikel
In mijn eigen leven, zocht ik op een gegeven moment de rust en stilte van het plattelandsleven op. De afwezigheid van alle prikkels van de stad hielp me om uit te rusten en ook om naar binnen te keren.
Het hoort bij de levensfase waar ik nu in zit. Jonge volwassenen zijn druk bezig om een plek te verwerven in de maatschappij, een gezinsleven op te bouwen, en erkenning te verdienen. Later breekt een fase aan waarin je dit heb bereikt. Het besef ontstaat dat wat je hebt bereikt niet vanzelf leidt tot geluk.
Net als de opeenvolging van de seizoenen: de hete passie van de zomer gaat over in de koele herfst. De terugkeer naar binnen. Alles vertraagt en bereidt zich voor op de stilte van de winter.

Maar, op het moment dat wij de stilte hebben gevonden waar wij zo naar hebben verlangd, treedt de volgende reactie op: angst voor de leegte. Veel mensen vullen de stilte onmiddellijk op met lawaai van tv en radio, contact met vrienden, Internet, 'bezig blijven' en zelfs alcohol en drugs. We zoeken afleiding om de stilte niet te hoeven ervaren.
In de stilte, de leegte, komen wij onze eigen schaduw tegen. Alles dat wij niet willen zien en weten van onszelf wacht ons daar op. En dat voelt helemaal niet als rust, dat voelt beangstigend, confronterend, stressvol zelfs.
En toch is dit precies wat we nodig hebben. Het toelaten van deze angst, het accepteren van onze eigen schaduw, is de sleutel tot heel worden. Op het moment dat het er mag zijn, houdt het op om grip op ons te hebben. Aan de andere kant van de leegte wacht ons de vreugde op.
Er zijn manieren om dit te leren. Mindfulness beoefenen is een van de manieren. Het leert ons om bewust te zijn van wat de stilte in ons oproept en daarmee vrede te sluiten.
Hoe ontvlucht jij de stilte? En hoe leer jij jezelf ermee om te gaan?
Beelden voor bij dit artikel
May 2, 2013
Opruiming

Terwijl buiten het mooie lenteweer lonkt, ben ik bezig met het opruimen van de zolder. De ene doos na de ander neem ik onder handen. Wat wil ik nog bewaren? Wat mag weg? De meeste dozen gingen twaalf jaar geleden, toen ik hier kwam wonen, meteen naar zolder. Mijn leven trekt aan mijn ogen voorbij. Ik verbaas me erover hoe makkelijk ik sommige dingen los kan laten en andere dingen totaal niet.
Het is geen leuk werk, de zolder zit vol donkere hoeken met spinrag. Maar stukje bij beetje ontstaat er licht en ruimte. Onwillekeurig moet ik denken aan alle donkere hoekjes van onze geest, daar waar we herinneringen hebben weggestopt die we liever niet meer willen ervaren. Net zoals ik de oude - soms pijnlijke - liefdesbrieven uit die ene doos ook liever niet wil zien.
Deze minder leuke aspecten van ons persoonlijkheid werden door Carl Jung onze Schaduw genoemd (“het verborgen ware zelf”). Onze schaduw maakt deel uit van wie we zijn, ook al willen we dat niet altijd zien. Het gaat vaak om iets dat een functie had, bijvoorbeeld om ons te beschermen toen we klein waren. Maar op een gegeven moment dient het je niet meer en kun je er zelfs last van hebben. Je kunt de deur naar de zolder (of kelder) stijf dichthouden en doen alsof het allemaal niet bestaat. Maar er komt een moment waarop je eraan toe bent om de donkere hoeken en het spinrag onder ogen te zien, alles te onderzoeken en te bepalen wat je wilt bewaren. Dat wat jou niet meer dient of blij maakt kan weg. Daarmee maak je meteen ruimte voor iets nieuws.
Voel je dat het tijd is om een schaduwkant van jezelf onder ogen te zien? Zet hem in een denkbeeldige stoel tegenover je. Bedank hem voor de goede diensten die hij je bewezen heeft. Leg hem uit dat je nu volwassen bent en heel goed voor jezelf kunt zorgen. Bedank hem nogmaals en neem afscheid.
En de oude brieven die ik vond? Ik lees ze nog een keer, op zoek naar de jonge vrouw die ik was en wat ik geleerd heb over het leven. Daarna verbrand ik ze liefdevol, één voor één.

Wil je nog meer weten over de schaduw van Jung? Dit interview met Debbie Ford is vrij lang (23 minuten) maar geeft heldere, uitgebreide informatie.
Subscribe to:
Posts (Atom)
