Voornemens

Een goede vriend heeft momenteel moeite om de beloftes, die hij aan zichzelf maakt, na te komen. Hij wil een goed mens zijn, iemand op wie hij trots zou kunnen zijn. Iemand die woord houdt. Maar er komt steeds iets tussen en hij heeft dan moeite om zichzelf te vergeven.

Mijn moeder noemde het vroeger gebrek aan wilskracht, gebrek aan discipline. Mijn Innerlijke Criticus zegt soms nog steeds tegen me dat ik geen wilskracht heb (en zijn stem klinkt dan verdacht veel op die van mijn moeder).

Ik denk dat een van de geheimen, van het kunnen nakomen van onze beloftes aan onszelf, is het besef dat, zolang de stem van de Innerlijke Criticus in de weg zit, we niet het klein stemmetje van binnen kunnen horen die ons de waarheid wil vertellen. De waarheid over wat we echt nodig hebben. Geef in dat geval je Innerlijke Criticus een dikke knuffel, bedank hem voor zijn inzet om goed voor je te willen zorgen en stop even met naar hem te luisteren. Luister liever naar dat stemmetje van binnen.

Om onze beloftes aan onszelf na te komen, hebben we vooral moed nodig. Niet discipline maar moed raakt aan het vuur van passie in ons centrum. Dit vuur is de reden dat wij eigenlijk alleen de hele belangrijke beloftes aan onszelf kunnen nakomen. Dat zijn juist die thema’s die passie bij ons oproepen.

Soms, dus, kunnen wij alleen aan onze eigen verwachtingen voldoen door heel goed te begrijpen waarom wij deze verwachtingen hebben. Waarom is dit kleine ding zo belangrijk voor je en tegelijkertijd zo ongelooflijk moeilijk? Waarom zal je alleen een goed gevoel over jezelf hebben als je dit kan doen? Hoe definieert het je leven? Wat fluistert het stemmetje echt? Kun jij de gesprekken in je hoofd lang genoeg stilleggen om het te horen?

David Whyte schrijft hierover:

By the lake in the wood,
in the shadows,
you can
whisper that truth
to the quiet reflection
you see in the water.
Whatever you hear from
the water, remember,
it wants you to carry
the sound of its truth on your lips
(…)
and out of the silence
you can make a new promise
it will kill you to break,

Excerpt from All the True Vows

Welke beloftes aan jezelf kosten moeite om na te komen?

Beelden bij deze blog

De criticus

Van de week besloot ik om de wekker te zetten voor 3 uur ‘s nachts, zodat ik foto’s kon gaan maken van de (jaarlijkse) meteorenzwerm. Vol enthousiasme, maakte ik alles gereed. En toen begon de stem in mijn hoofd. “Denk je echt dat je midden in de nacht in de tuin gaat zitten? Het is bewolkt, je zult geen ster te zien krijgen. Je wordt leeg geprikt door muggen. Het lukt je echt niet, straks als de wekker gaat, ga je je nog een keer omdraaien en verder slapen.”

De stem van de Innerlijke Criticus, die mij klein wil houden. Deze stem ken ik heel goed, hij is al jaren bij me. Ik heb mezelf geleerd om ermee om te gaan. Het heeft geen zin om boos te worden op de stem of om te doen alsof hij niet bestaat. De Innerlijke Criticus was er om je als kind te beschermen tegen pijn, teleurstelling, en andere emoties die je nog niet aankon. Door klein te blijven, bleef je beschermd. Nu hoeft dat niet meer en houdt de stem je weg van alles dat groots is in jezelf.

Bill Plotkin noemt deze stem The Loyal Soldier. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, werden Japanse piloten uit de lucht geschoten. Ze bleven overleven op onbewoonde eilanden. Dertig jaar later, werden ze gevonden. Ze wisten echter niet dat de oorlog voorbij was en wilden doorvechten voor hun land. Ze werden naar huis gebracht en werden onthaald als geliefde helden. De Japanse samenleving deed er alles aan om ze duidelijk te maken dat ze welkom waren en een plek hadden. Geleidelijk aan, begrepen ze dat de oorlog voorbij was en zetten ze zich in voor andere nuttige zaken. Amerikaanse soldaten, aan het einde van de Vietnam en Golf oorlogen werden heel anders terug gehaald. Er was geen welkom voor ze en ze bleven getraumatiseerd.

Onze Loyal Soldier, die vaak de gedaante aanneemt van de Innerlijke Criticus, heeft zijn best gedaan voor ons. Het is belangrijk dat we erkennen op welke manier hij ons heeft beschermd. We moeten hem bedanken en met liefde onthalen. En daarna, als de oorlog van onze kinderjaren daadwerkelijk voorbij is, kunnen wij hem duidelijk maken dat hij ons niet meer hoeft te beschermen door ons klein te houden.

Herken jij de stem van je Loyal Soldier? Hoe ga jij om met je Innerlijke Criticus?

Beelden voor bij deze blog