Verbinding

Jullie verwachten misschien deze uitspraak niet van mij, maar ik reageer allergisch op de meeste mensen die zichzelf afficheren als spiritueel. Als iemand tegen mij zegt “Ik heb een methode van een Siberische sjamaan geleerd om jezelf te beschermen. Zal ik het je laten zien?” weet ik niet hoe snel ik weg kan komen.

Niet iedereen, er zijn mensen waarvan ik voel dat ze authentiek en diep verbonden zijn met iets groters dan zichzelf. Maar dat zijn meestal niet de mensen die hun speciale relatie met Spirit van de daken schreeuwen. Ikzelf zou graag deze verbinding willen voelen. Ik zou graag absoluut willen weten dat ik niet een afgescheiden, eenzame ziel bent die mijn weg vindt in dit leven. Maar mijn overtuiging is dat ik dit niet kan beweren zolang niet al mijn zintuigen en innerlijke intelligentie het ondersteunen.

Het grappige is, dat ik me wél vaak verbonden voel met iets groters. Ik voel het als ik dans of mediteer. Ik kan volledig aanwezig zijn in het moment, alle leed en anticipatie loslaten, en vreugde voelen in het waarnemen van alles om me heen. In mijn tuin, groet ik dagelijks al mijn bomen en voel hoe hun afzonderlijke energieën zich met de mijne vermengen. Ik doe visualisaties en trance reizen, zowel voor mezelf als met mijn cliënten. Maar mijn geest zegt dat dit instrumenteel is. Er is iets groters, iets vanzelfsprekend.

Misschien is het concept gewoon té groot om het te bevatten. Ik kan plat liggen op de grond en voelen hoe de grassprietjes mijn gezicht kietelen. Ik kan dan verwonderd de insecten waarnemen en de aarde ruiken. Het concept van Moeder Aarde is ook iets dat ik kan bevatten. Maar het is een afstandelijke, onpersoonlijke Moeder, niet iemand die mij vasthoudt. Hetzelfde geldt voor het concept van Spirit. Als ik naar de sterrenhemel kijk, word ik vervuld met ontzag en een besef van mysterie. Maar het is een onpersoonlijke ruimte, niet iets waar ik me mee kan verbinden. En het verlangen om me ermee te verbinden, een verbinding dat veel dieper gaat dan, bijvoorbeeld, een liefdesrelatie, is altijd aanwezig.

Een deel van het antwoord lijkt te liggen in het regelmatig beoefenen van die instrumenten die we voorhanden hebben. In periodes dat ik regelmatig oefen (bijvoorbeeld dansen of mediteren), wordt mijn bewustzijn van deze verbinding steeds meer vanzelfsprekend. De weg loopt via het lichaam en niet via de geest.

Ik ben me bewust van begeleiding en vreugde, zowel op mijn levenspad als bij het helpen van anderen om hun levenspad te bewandelen. Maar ik heb nog veel te leren. In deze blog onderzoek ik daarom in plaats van antwoorden geven. Ik ben benieuwd of jij, mijn lezer, iets van dit concept van verbonden zijn begrijpt. Voel jij je verbonden met iets dat groter is dan jijzelf, iets dat voorbij gaat aan dat instrumentele die wij leren? En, zo ja, hoe beleef je dit?

Beelden voor bij deze blog

Inspiratie

Er zijn soms momenten dat ik echt niet weet wat ik moet schrijven. Meestal komt een thema voor deze blog gewoon binnenrollen, via een gesprek met iemand of iets dat ik heb meegemaakt. Maar soms is de inspiratie er gewoon niet.

Het leven brengt ons allerlei inspirerende momenten - momenten waarin wij iets begrijpen dat we niet eerder hadden begrepen of momenten waarin wij heel creatief worden. Maar het kan ook gebeuren dat de inspiratie uitblijft. Het kan ook zijn dat de inspiratie er is maar dat we het niet kunnen zien. Teveel ruis in het hoofd, te weinig aandacht.

Ik heb van Christine de Vries geleerd om altijd te schrijven, ongeacht hoe helder mijn inspiratiemomenten wel of niet zijn. Elke ochtend pak ik mijn dagboek en mijn vulpen en breng een halfuur tot een uur door met schrijven. Spontaan schrijven over iets dat mij bezighoudt of schrijven over mijn dromen van de afgelopen nacht. En soms weet ik dan ook even niet waarover ik moet schrijven.

Op dat moment pak ik een doosje met 100 kaartjes erin. Op ieder van deze kaartjes heb ik een woord geschreven. Bijvoorbeeld: Inspiratie. Ik pak een willekeurige kaart en ga 10 minuten lang alles opschrijven dat in mijn hoofd opkomt over dat woord. Voordat ik het weet, komt de stroom van inspiratie, inzicht en creativiteit weer op gang.

Een andere manier om dit te doen, is om knipsels te bewaren uit kranten en tijdschriften – een woord, een zin, een plaatje of misschien een heel artikel. Bewaar ze in een grote map. Of je nou schrijft, schildert, of gewoon nadenkt, je kunt een willekeurige greep uit deze voorraad doen om jezelf te inspireren.

In het begin voelt het even geforceerd. Maar het wordt steeds leuker en het kan je verrassende dingen brengen!

Hoe laat jij je inspireren?

Laat je je door deze plaatjes inspireren!

Verlangen

“Desire and longing shapes the identity as it moves along, refusing to choose between what is looked for on the outside and what might be found on the inside.” David Whyte

Ik vond dit citaat in een stuk over het verschil tussen Ambitie en Verlangen. Het paste precies op de situatie die ik beschreef in mijn vorige blog. Het project waaraan ik me heb gecommitteerd neemt een andere vorm aan dan de vorm van mijn ambities. Toen wij bij elkaar kwamen als team, om dit te bespreken, ontdekten we allemaal dat het nog steeds beantwoordt aan ieder van onze diepe verlangens – om ons werk te delen en synergie te zoeken in samenwerking. We lieten de oorspronkelijke ambitie los en focusten op het verlangen. En geleidelijk ontstond iets nieuws, iets veel spannender en mooier dan de oorspronkelijke ambitie.

Het woord verlangen, kwam ook boven tijdens een gesprek met een vriend. Hij liet vallen dat verlangen iets is dat gecontroleerd moet worden, waaraan je je beter niet kan toegeven. Als een uitslaande brand dat bedwongen moet worden. Ik was me ervan bewust dat hij het woord gebruikte vanuit een andere invalshoek. Maar is dit verlangen niet ook een signaal dat serieus moet worden genomen? Er is altijd een onderliggende reden, de bron van dit verlangen. Dit zou best eens belangrijk kunnen zijn.

Stel, je verlangt heel erg naar een chocolade ijsje. En je vindt van jezelf dat je een paar kilo’s lichter mag worden. Is het niet mogelijk dat dit verlangen een manier is om weg te lopen van het feit dat je niet blij bent met jezelf? Ineens gaat het niet meer over of je wel of niet dat ijsje mag, maar over hoe je gelukkiger met jezelf zou kunnen worden.

Het is best mogelijk dat, voor sommige mensen, toegeven aan een verlangen een stap is op een destructieve pad. Ik geloof dat dit alleen zo is, als die persoon toch al op dat pad zit. Iemand met een intense verlangen om andere mensen pijn te doen is gevaarlijk. Dat verlangen onderdrukken kan alleen tijdelijk werken. En als de deksel ineens eraf vliegt, heeft het verlangen ondertussen demonische vormen aangenomen. We hebben de afgelopen jaren hiervan tragische voorbeelden meegemaakt.

Echte, diepe verlangen in een gezonde psyche is als een vuurtoren. Het wenkt ons en waarschuwt ons voor de dingen die we moeten zien, zodat wij kunnen groeien en ontwikkelen. Dit verlangen onderdrukken zou net zo onverstandig zijn als de baken van het vuurtoren doven.

Hoe luister jij naar jouw diepste verlangen?

Beelden voor bij deze blog

Herinneringen

Onlangs kreeg ik opnieuw contact met iemand die ik in meer dan 40 jaar niet had gezien. Wat is Facebook toch soms mooi! Het weerzien bracht mij terug bij mijn jonge jaren: de romantiek, passie, poëzie en schoonheid dat toen deel uitmaakte van mijn leven.

En, terwijl ik dit allemaal herleefde, realiseerde ik me dat dit meer is dan nostalgie naar vroeger. De ontmoeting, en vooral de emoties die ik daarbij voelde, herinneren mij eraan dat deze thema’s nog altijd belangrijk voor mij zijn. Het was een mooie wake-up call, een oproep om deze thema’s weer in mijn leven terug te brengen.

Een oproep om iets te her-inneren is heel wat anders dan een vlucht in het verleden. Mijn favoriete dichter, David Whyte, zegt dit hierover:

Nostalgia tells us we are in the presence of imminent revelation, about to break through our present structures held together by memories not yet fully understood; something understood but not fully understood, issuing not from our future but from something already experienced, something already lived but not fully lived, something that was important, but something to which we did not grant importance enough, something now wanting to be lived again, at the depth to which it first invited us but which we originally refused.

Ik koester ons hernieuwd contact. Maar, wat nog belangrijker is, ik koester het weerzien van romantiek, passie, poëzie en schoonheid in mijn leven.

Heb jij onlangs een stem uit het verleden gehoord die je bewust maakt van iets in het heden? Deel het a.u.b. met ons!

Beelden voor bij deze blog

Op zoek naar rust en stilte

Vorig jaar postte ik een bericht dat veel lezers heeft getrokken. Het verlangen naar rust en stilte is een thema dat in ieder z'n leven op een gegeven moment speelt. Daarom heb ik besloten om dit bericht te herschrijven en opnieuw te posten.

In mijn eigen leven, zocht ik op een gegeven moment de rust en stilte van het plattelandsleven op. De afwezigheid van alle prikkels van de stad hielp me om uit te rusten en ook om naar binnen te keren.
Het hoort bij de levensfase waar ik nu in zit. Jonge volwassenen zijn druk bezig om een plek te verwerven in de maatschappij, een gezinsleven op te bouwen, en erkenning te verdienen. Later breekt een fase aan waarin je dit heb bereikt. Het besef ontstaat dat wat je hebt bereikt niet vanzelf leidt tot geluk.

Net als de opeenvolging van de seizoenen: de hete passie van de zomer gaat over in de koele herfst. De terugkeer naar binnen. Alles vertraagt en bereidt zich voor op de stilte van de winter.



Maar, op het moment dat wij de stilte hebben gevonden waar wij zo naar hebben verlangd, treedt de volgende reactie op: angst voor de leegte. Veel mensen vullen de stilte onmiddellijk op met lawaai van tv en radio, contact met vrienden, Internet, 'bezig blijven' en zelfs alcohol en drugs. We zoeken afleiding om de stilte niet te hoeven ervaren.

In de stilte, de leegte, komen wij onze eigen schaduw tegen. Alles dat wij niet willen zien en weten van onszelf wacht ons daar op. En dat voelt helemaal niet als rust, dat voelt beangstigend, confronterend, stressvol zelfs.

En toch is dit precies wat we nodig hebben. Het toelaten van deze angst, het accepteren van onze eigen schaduw, is de sleutel tot heel worden. Op het moment dat het er mag zijn, houdt het op om grip op ons te hebben. Aan de andere kant van de leegte wacht ons de vreugde op.

Er zijn manieren om dit te leren. Mindfulness beoefenen is een van de manieren. Het leert ons om bewust te zijn van wat de stilte in ons oproept en daarmee vrede te sluiten.

Hoe ontvlucht jij de stilte? En hoe leer jij jezelf ermee om te gaan?

Beelden voor bij dit artikel

Tangolessen

Ik wil al heel lang de tango leren dansen. Eigenlijk ben ik te eigenwijs voor de meeste ballroom dansstijlen. En hoge hakken dragen is niets voor mij. Maar de passie en intimiteit van de tango fascineren me.



Voor tango heb je een danspartner nodig en die heb ik niet. Maar afgelopen weekend kreeg ik mijn kans: een tangoworkshop voor singles. Daar hoefde ik niet lang over na te denken! Het was perfect geregeld: we waren met drie mannen en drie vrouwen. Stap voor stap leidden Sabina en Wim van Malena team ons door de essentie van de Argentijnse Tango. Aan het einde van de avond zweefde ik, met mijn ogen dicht, in de armen van mijn partner, over de dansvloer. Heerlijk! Ik had nog wel een paar uurtjes zo door kunnen gaan.

Het bijzondere van de tango is dat je veel over jezelf leert. De dans vraagt twee heldere rollen: de leider (de ‘man’) leidt met overtuiging en zelfverzekerdheid. De volger (de ‘vrouw’) volgt in vertrouwen en met overgave. Ben je een natuurlijke leider? Weet je waar je heen wilt? Kun je de leiding in de dans nemen en erop vertrouwen dat de vrouw je zonder aarzeling volgt? Kun je volgen? Kun je al jouw ideeën over hoe jij vindt dat het moet gaan loslaten? Kun je erop vertrouwen dat de ander jou goed zal leiden?

De tango vraagt nogal wat: voor beide partners geldt dat je volledig op elkaar moet zijn afgestemd – dat je als één persoon beweegt zonder na te denken. Tegelijkertijd moet je je eigen ruimte innemen, en ben je verantwoordelijk voor je eigen evenwicht.

We wisselden steeds van partner, het volgen van de ene man voelde anders aan dan het volgen van de andere. Hoe minder de man aarzelde, hoe makkelijker ik hem blind kon volgen. Op de ene man was ik zonder moeite afgestemd en moest ik opletten dat ik mijn eigen ruimte bleef innemen. Bij de ander moest ik zoeken naar de afstemming. In de dans herkende ik verschillende relatiepatronen uit mijn leven. In relaties gaat het immers om leiden en volgen, afstemmen en eigen ruimte innemen.

Het dansen van de tango is een heerlijke manier om inzicht te krijgen in jouw rol in relaties. Wat mij betreft smaakt dit naar meer. Nu maar eens een danspartner vinden…

Ben jij meer een volger of een leider?

Beelden van de tango op Pinterest

Thuiskomen

Ik was de afgelopen maanden veel op reis. Ik houd van reizen, ik vind het heerlijk om nieuwe ervaringen op te doen en nieuwe beelden en indrukken te verwerven. Maar toen ik na de zoveelste reis thuis kwam, keek ik om mij heen en dacht: nu wil ik gewoon thuis zijn. Wat is het hier mooi!

De innerlijke reis blijft ook trekken. Ik blijf hongerig naar nieuwe inzichten, nieuwe wijsheden en nieuwe mogelijkheden om het maximale uit mezelf te halen. Dat is goed. Het is gezond om je steeds verder te willen ontwikkelen, om niet tot stilstand te komen. Maar de paradox is dat de uiteindelijke bestemming van al onze reizen het thuiskomen is. Thuiskomen in ons zelf, in wie we in essentie zijn. Thuiskomen betekent alle maskers die wij ons leven lang dragen, afleggen. Alle verhalen die we onszelf vertellen over wie we zouden moeten zijn, laten stilvallen.

Hiermee komen wij bij een nog grotere paradox: we zijn al thuis. Wie we op dit moment zijn, is precies wie we moeten zijn. Dit is ook de boodschap van de grote spirituele leraren door de eeuwen heen. Eckhart Tolle verwoordt het op een heldere manier in zijn boek De Kracht van het Nu. Het geheim is: we zijn al thuis, we zijn nooit weggeweest.

Vind je dit een lastige boodschap? Heb je moeite om dit te aanvaarden? Het is een waarheid die je alleen met je hart kunt 'weten'. Beredeneren vanuit je hoofd is onmogelijk. Kijk eens in de spiegel en zeg hardop tegen jezelf: “Ik hou van je zoals je nu bent. Je bent helemaal goed.” Let hierbij goed op je ogen, die laten je onmiddellijk zien wat jouw reactie hierop is. Kun jij de waarheid voelen?. Herinner jezelf er regelmatig aan dat het leven er is om - van moment tot moment - geleefd te worden. Gewoon door in de tuin te gaan zitten, de zon op je gezicht voelen en te luisteren naar het gezang van de vogeltjes.

Voor mij is dit prachtig beeldend verwoord in het gedicht Santiago van mijn favoriete dichter David Whyte:

…so that one day you realized that what you wanted
had already happened long ago and in the dwelling place
in which you had lived before you began,
and that every step along the way, you had carried
the heart and the mind and the promise,
that first set you off and then drew you on, and that you were more marvelous in your simple wish to find a way
than the gilded roofs of any destination you could reach




Laat je ook inspireren door de beelden in mijn Pinterest album en deel je ervaringen met ons!

(On)Zichtbaar

Het is nu vier weken geleden dat Lizzy de Wilde mij begon te coachen met het schrijven van deze blog. Vier weken waarin ik veel heb geleerd. Vooral over mijn eigen weerstand tegen het promoten van mijn blog. Elke dag opnieuw, het liefst meerdere keren per dag, met een Tweet, een Facebook bericht en een LinkedIn bericht verkondigen: Lees mijn blog, het is echt de moeite waard! Ik vind mijn blog ook echt de moeite waard! Ik word blij van de stukjes die ik schrijf, ik krijg enthousiaste feedback van mijn lezers en het aantal lezers groeit. Waarom dan mijn terughoudendheid?

De vraag stellen is hem ook beantwoorden. Zichtbaar worden, op de voorgrond treden, roept weerstand bij me op. Onzichtbaar blijven was een strategie uit mijn jeugd die ervoor zorgde dat ik me veilig voelde. Destijds hielp het me om niet overspoeld te worden door allerlei prikkels (zie mijn blogpost over Gevoelig). Ondertussen heb ik geleerd daarmee om te gaan en heb ik het niet meer nodig. Ik kan het loslaten.

Sinds kort heb ik zangles. Ik leer om uit volle borst en met veel gevoel te zingen. Dat voelt zo goed! En tegelijkertijd komt diezelfde terughoudendheid om de hoek kijken. Mag ik echt zo hard zingen? Ben ik wel goed genoeg om dat zomaar te mogen doen? Anouk wel... maar zij is zangeres!



Ik weet dat ik niet de enige ben die hier last van heeft. Ik vermoed dat velen van jullie dit herkennen! Mijn manier om hiermee om te gaan is om een ’goede vader’ te zijn voor het aarzelende kind in mij. Ik mág aarzelen, ik mág mijn grote teen in het water steken om te voelen of het echt te koud is. En als het te koud voor mij is, hoef ik niet verder te gaan. Maar als het enigszins kan, moet ik de sprong in het koude water wagen. Mijn ‘innerlijke vader’ geeft mij dan dat zachte duwtje in mijn rug dat ik nodig heb. Ik weet dat hij dat met liefde en respect doet. Ik ben goed genoeg. Ik mag erop vertrouwen dat het goed komt.

Hoe ga jij om met je eigen terughoudendheid? In welke situaties kom jij dit tegen? Deel het met ons in de ruimte hieronder!

Link naar mijn Pinterest bord over (On)Zichtbaarheid. Wil je beelden toevoegen? Stuur mij je emailadres en ik zal je toegang tot de bord geven.

Zin in zintuigen

Vorige week vertelde een cliënt mij dat hij moedeloos wordt van alle dingen die in zijn leven plaatsvinden waar hij geen grip op heeft. Aangezien er niet veel te doen valt aan omstandigheden – feiten kun je immers niet veranderen - gingen we op zoek naar een manier waarop hij zijn energie weer terug zou krijgen. Hoe zou hij uit de ‘piekerstand’ kunnen komen?

Ik stelde hem voor om thuis een eenvoudige oefening te doen, gebaseerd op mindfulness van Jon Kabat-Zinn, om weer in het hier-en-nu te komen.

Het is heel eenvoudig en kost weinig tijd. Probeer het ook eens!

Oefening:
Wij nemen de wereld waar via minstens vijf zintuigen: horen, ruiken, proeven, tastzin en zien.
- Kies 1 zintuig
- Sta op meerdere momenten van de dag even stil bij je waarnemingen met dat zintuig.

Onderstaande vragen kunnen je helpen om bewust waar te nemen:
Horen: Hoeveel geluiden hoor je? Wat hoor je van dichtbij? Wat hoor je van ver weg? Hebben geluiden kleuren? Vormen?
Ruiken: Wat ruik je allemaal? Wat ruikt prettig, wat ruikt onprettig? Krijg je meteen associaties met een geur? Hoe is het om dingen te kunnen ruiken?
Proeven: Waar op je tong kun je de sensatie van zoet, zuur, bitter, scherp of zout waarnemen? Welke van deze vijf smaken vind je aangenaam en welke niet? Wat proef je als je niets in je mond hebt?
Tastzin: Raak zoveel mogelijke dingen aan. Is iets warm of koud? Hard of zacht? Ruw of glad? Voelt het anders aan als je het met een ander deel van je lichaam aanraakt, je wang of je voet bijvoorbeeld? Als je je ogen dichtdoet, ervaar je dan een kleur?
Zien: Probeer naar de dingen te kijken zonder te weten wat het is, zonder de context. Maak een cirkel van je handen en kijk erdoor. Welke vormen, lijnen en kleuren zie je?

- Als je wilt, kun je korte aantekeningen maken van je ervaringen.
- Doe dit gedurende 2-3 dagen.
- Ga daarna verder met het volgende zintuig.
- Herhaal de stappen tot je alle zintuigen gehad hebt

Gisteren zag ik mijn cliënt weer. Hij vertelde dat hij veel rustiger is geworden en beter slaapt. Hij vond de oefening bovendien leuk om te doen.

En als jij het probeert? Wat brengt deze oefening jou? Helpt het jou om uit de ‘piekerstand’ te komen? Ik ben nieuwsgierig naar je antwoord!

Opruiming

Terwijl buiten het mooie lenteweer lonkt, ben ik bezig met het opruimen van de zolder. De ene doos na de ander neem ik onder handen. Wat wil ik nog bewaren? Wat mag weg? De meeste dozen gingen twaalf jaar geleden, toen ik hier kwam wonen, meteen naar zolder. Mijn leven trekt aan mijn ogen voorbij. Ik verbaas me erover hoe makkelijk ik sommige dingen los kan laten en andere dingen totaal niet.

Het is geen leuk werk, de zolder zit vol donkere hoeken met spinrag. Maar stukje bij beetje ontstaat er licht en ruimte. Onwillekeurig moet ik denken aan alle donkere hoekjes van onze geest, daar waar we herinneringen hebben weggestopt die we liever niet meer willen ervaren. Net zoals ik de oude - soms pijnlijke - liefdesbrieven uit die ene doos ook liever niet wil zien.

Deze minder leuke aspecten van ons persoonlijkheid werden door Carl Jung onze Schaduw genoemd (“het verborgen ware zelf”). Onze schaduw maakt deel uit van wie we zijn, ook al willen we dat niet altijd zien. Het gaat vaak om iets dat een functie had, bijvoorbeeld om ons te beschermen toen we klein waren. Maar op een gegeven moment dient het je niet meer en kun je er zelfs last van hebben. Je kunt de deur naar de zolder (of kelder) stijf dichthouden en doen alsof het allemaal niet bestaat. Maar er komt een moment waarop je eraan toe bent om de donkere hoeken en het spinrag onder ogen te zien, alles te onderzoeken en te bepalen wat je wilt bewaren. Dat wat jou niet meer dient of blij maakt kan weg. Daarmee maak je meteen ruimte voor iets nieuws.

Voel je dat het tijd is om een schaduwkant van jezelf onder ogen te zien? Zet hem in een denkbeeldige stoel tegenover je. Bedank hem voor de goede diensten die hij je bewezen heeft. Leg hem uit dat je nu volwassen bent en heel goed voor jezelf kunt zorgen. Bedank hem nogmaals en neem afscheid.

En de oude brieven die ik vond? Ik lees ze nog een keer, op zoek naar de jonge vrouw die ik was en wat ik geleerd heb over het leven. Daarna verbrand ik ze liefdevol, één voor één.



Wil je nog meer weten over de schaduw van Jung? Dit interview met Debbie Ford is vrij lang (23 minuten) maar geeft heldere, uitgebreide informatie.

Vernieuwing

Toen ik, na een paar dagen te zijn weggeweest, weer thuis kwam, was de lente gearriveerd in mijn tuin. Wat een wonderlijk proces is dat: voorheen kale takken bruisten ineens van kleur. Overal fladderden fluitende vogeltjes. De tuin als spiegel van de wereld: vol vernieuwing.

Ik sta al een paar maanden op een drempel naar vernieuwing. De vraag die mij bezighield was: ‘Hoe kan ik de nieuwe media zodanig inzetten dat ik meer mensen bereik? Hoe kunnen we inzicht en wijsheid nog beter met elkaar delen?’ Met de komst van de lente kwam ook het antwoord. Lizzy de Wilde, een journaliste die ik tijdens een workshop had leren kennen, bood blog coaching aan op Facebook. Dat was precies wat ik nodig had. Waarom zou ik alles in m’n eentje bedenken? Met haar hulp ga ik de komende tijd nieuwe energie in deze blog brengen. Vanaf nu zal mijn blog wekelijks verschijnen, zowel in het Nederlands als in het Engels.

Wij staan regelmatig op drempels naar vernieuwing. We willen een stap zetten maar weten niet precies hoe. Soms is hulp vragen, of aangeboden hulp aanvaarden, het beste wat je kunt doen. En het aanbod komt vaak op precies het goede moment. Daar mag je vertrouwen in hebben. Een beetje hulp is vaak het ‘duwtje’ dat je nodig hebt om de eerste stappen te zetten op je nieuwe pad. De eerste stap is al het halve werk. Daarna gaat het vaak vanzelf. Blijf daarbij goed bij jezelf, check af en toe of het nog klopt.

Sta jij op de drempel naar vernieuwing? Weet jij niet precies hoe je de eerste stap moet zetten? Beschrijf je drempel naar vernieuwing hieronder. Ik help je graag.

Gevoelig

Als kind leefde ik teruggetrokken, liever alleen dan met vriendinnetjes of familie. Het schoolplein was een gruwel voor me, al die herrie en beweging vond ik beangstigend. Ik was liever in de natuur, alleen met de bomen en de vogels. Ik las gretig boeken en had een levendige fantasiewereld. Mijn leraren waren ervan overtuigd dat ik buitengewoon intelligent was, maar ik presteerde niet op school. Ik had een goed geheugen maar ik dacht in beelden, associatief in plaats van lineair. Ik was goed in taal maar rampzalig slecht in rekenen.

Ik bewonderde wél de andere kinderen en wilde eigenlijk net zo zijn als hun. Als puber vond ik manieren om alle gevoelens die mij overspoelden weg te stoppen en ontwikkelde een extraverte persoonlijkheid. Mijn masker werd geboren. Pas op latere leeftijd, toen ik na een scheiding een tijdje in therapie ging, leerde ik de symptomen van hoog-sensitiviteit herkennen.

Klinkt dit al bekend in de oren? Bijna 20% van alle mensen is hoog-sensitief. Er zijn vier gebieden waarin het herkenbaar is:
• Lichamelijk: alle zintuigen reageren heftiger op prikkels dan bij ‘normale’ mensen.
• Emotioneel: het empathisch vermogen is sterk, gevoelens en stemmingen worden gauw overgenomen van anderen en de eigen belevingswereld is heftig.
• Mentaal: het zijn beelddenkers met een levendige fantasie. Ze denken eerder associatief dan lineair. Soms is er sprake van hoogbegaafdheid.
• Spiritueel: er is een diepe verbondenheid met de natuur en met dieren, ze zijn intuïtief.

Hoog-sensitiviteit voelt in eerste instantie aan als een vloek. Alle prikkels, sensaties en gevoelens overspoelen je en je weet niet hoe je jezelf staande kan houden in de wereld. Pas op het moment dat je geleerd heb om met de heftigheid om te gaan, geleerd heb om jezelf tegen sommige invloeden te beschermen, komt de weg vrij om te genieten van al het moois dat het brengt.

Hoog-sensitieve kinderen zijn kwetsbaar. Het is van groot belang dat hun ouders herkennen dat ze hulp nodig hebben om hiermee te leren om te gaan en dat ze regelmatig tijd alleen nodig hebben om te herstellen van alle prikkels van de dag.

Maar het rijkdom in het leven van een hoog-sensitieve die geleerd heeft om met deze gevoeligheid om te gaan is enorm!

Weerstand

Ik stel het schrijven van deze blog al dagen uit. Mijn beste smoes is, “Ik weet niet waarover het moet gaan…” terwijl ik al vorige week had bedacht dat het over weerstand zou gaan. Ik vind steeds andere klussen die ‘belangrijker’ zijn. ’s Avonds ga ik naar bed en denk, “Morgen zal ik het doen.” En de innerlijke criticus zegt, “Zie je wel, je deed het weer niet!”

Vanavond kreeg ik het ineens door: dit is weerstand. Een perfect voorbeeld daarvan. Weerstand tegen wat? Tegen de dieperliggende angst dat het niet goed genoeg zal zijn… Ergens binnenin zit nog een kind dat de innerlijke criticus altijd gelooft. Door de weerstand hoef ik niet met deze angst te worden geconfronteerd. Als ik voor een publiek schrijf, word ik kwetsbaar. Stel voor dat iemand mijn woorden onzin vindt!

Twee vliegen in één klap: door de weerstand te erkennen kon ik meteen aan het werk en bovendien wist ik meteen hoe ik dit artikel moest beginnen.

Ken je de weerstand die je meteen voelt als je een bepaald persoon ontmoet? Misschien vind je de persoon arrogant of juist onderdanig. Daar ben je allergisch voor. In de kernkwadranten leer van Daniel Ofman, duidt dit op een kwaliteit die de ander persoon heeft, bijvoorbeeld zelfbewustzijn of juist dienstbaarheid. Een kwaliteit waar jij van zou kunnen leren: jouw uitdaging. De persoon waar jij zoveel weerstand voor voelt is een spiegel waarin jij iets over jezelf kan leren.

Dezelfde persoon kan je ook, misschien onbewust, aan iemand of iets doen denken dat jou vroeger heel erg heeft gekwetst. De herinnering kan diep begraven liggen. Soms weet je niet eens wat de weerstand oproept. Maar wees ervan bewust dat het iets is dat waarschijnlijk om heling vraagt.

Weerstand is een emotie dat ons beschermt. Vroeger, toen we klein waren, was de bescherming nodig. Als volwassenen kunnen wij de aanwezigheid van weerstand gebruiken om iets over onszelf te leren. Omgaan met weerstand vraagt altijd een respectvol benadering. Het is er nooit voor niets.

Vertrouwen

Ik had onlangs een gesprek met iemand die voor zichzelf wilde beginnen. Maar de beren op de weg leken zo groot… vragen als “Ben ik wel goed genoeg?” of “Kan ik hiermee genoeg verdienen?” leken haast onneembare barrières.

Het is heel moeilijk om te leven en handelen met vertrouwen. Vertrouwen dat het leven je precies datgene geeft dat je nodig hebt. Natuurlijk is blind vertrouwen niet verstandig. Als ik al mijn spaargeld uitgeef aan loterij kaartjes ben ik bezig een illusie achterna te jagen, niet mijn droom te realiseren. (Ook al wil de reclame ons dat anders voorschotelen.) Maar je blind staren op de risico’s die je kunt lopen door iets te doen waar je hart naar uitgaat… dat is de makkelijkste manier om jezelf helemaal vast te zetten en ervoor te zorgen dat er geen beweging meer in je leven komt.

Soms is vertrouwen een lastige thema omdat ons vertrouwen vroeger, heel vroeger in onze kinderjaren, werd beschaamd. Dan is het bijna een automatisme om je vast te klampen aan zekerheden. Dat werkte destijds, dat hield ons veilig. Maar heb je dat nu nog steeds nodig? Zijn het de omstandigheden die je niet vertrouwt of vertrouw je jezelf niet? Toen wij leerden lopen, kwam ook het moment waarop wij de steunende hand of tafelrand durfde los te laten, een stap zetten, af en toe op onze bips vallen… en weer opnieuw proberen. Dat vroeg vertrouwen.

De eerste stap is eigenlijk om naar binnen te gaan en je af te vragen wat het nou echt is dat je graag wilt. Waardoor gaat jouw hart sneller kloppen? Wat heb jij de wereld te bieden? Concentreer op de essentie ervan, ga niet piekeren over de details als je daarover nog niet uit bent. Voel hoe blij het je zou maken om het te bereiken.

Zijn er meteen “Ja, maar…” stemmen die de kop opsteken? Deze stemmen hebben je in het verleden beschermd. Bedank ze daarvoor. En zeg dan rustig dat je het toch gaat proberen. Een belangrijke stem die de kop zal opsteken is de stem die over financiën praat. Realiseer dat geld net zo’n belangrijke plek in je leven inneemt als dat je het geeft. Stel jezelf steeds de vraag: “Is dit, wat ik vrees, waar? Is dit echt waar? En als het waar is, hoe erg is het?”

Schrijf je droom uit, formuleer in positieve termen hoe het zal zijn om je doel te bereiken. Hang dat briefje ergens op waar je het elke dag zal zien, pak het briefje dagelijks en lees het hardop, met gevoel. Voel hoe je erop vertrouwt dat het leven je hierin toch zal steunen. Ga ondertussen door met plannen en voorbereidingen treffen maar luister daarbij heel goed naar je intuïtie en wees geduldig.

Op het moment dat de beweging komt die je nodig hebt, zal je voelen hoe alles gaat stromen. Blijf je aandacht richten, blijf vertrouwen hebben in die stroom. Het brengt je waar je moet zijn.

Op zoek naar rust en stilte...

Tijdens een van mijn trainingen verzuchtte een deelneemster, "Ik verlang zo naar rust!" Haar ogen vulden met tranen terwijl ze het besef van dat verlangen liet binnenkomen. De andere deelnemers knikten met herkenning. Het verlangen naar rust en stilte is een thema dat in ieder z'n leven op een gegeven moment speelt.

We wijten het gebrek aan rust vaak aan de omstandigheden. Opgroeiende kinderen thuis, een drukke baan, sociale verplichtingen... het leven lijkt ons geen rust te gunnen. Maar zijn we echt alleen slachtoffers van de omstandigheden? Hoe bewust kiezen we voor het al dan niet meedoen aan de hectiek? Ja, we leven in een ADHD maatschappij maar we kunnen daar zelf keuzes in maken.

Dit is ook deels gebonden aan levensfasen. Jonge volwassenen zijn druk bezig om een plek te verwerven in de maatschappij, een gezinsleven op te bouwen, erkenning te verdienen. Later breekt een fase aan waarin dit is bereikt en het besef ontstaat dat het niet op zichzelf leidt tot geluk. Net als de opeenvolging van de seizoenen: de hete passie van de zomer gaat over in de terugkeer naar binnen van de herfst. Alles vertraagt en bereidt zich voor op de stilte van de winter.

In mijn eigen leven, zocht ik op een gegeven moment de rust en stilte van het plattelandsleven op. De afwezigheid van alle prikkels van de stad hielp me om uit te rusten en ook om naar binnen te keren.

Maar, op het moment dat wij de stilte hebben gevonden waar wij zo naar hebben verlangd, treedt de volgende reactie op: angst voor de leegte. Hoeveel mensen vullen niet de stilte onmiddelijk op met lawaai van tv en radio, contact met vrienden, Internet, 'bezig blijven' en zelfs alcohol en drugs?

In de stilte, de leegte, komen wij onze eigen schaduw tegen. Alles dat wij niet willen zien en weten van onszelf wacht ons daar op. En dat voelt helemaal niet als rust, dat voelt beangstigend, confronterend... dat voelt als spanning.

En toch is dit precies wat we nodig hebben. Het kunnen toelaten van deze angst, het accepteren van onze eigen schaduw, is de sleutel tot heel worden. Op het moment dat het er mag zijn, houdt het op om grip op ons te hebben. Aan de andere kant van de leegte wacht ons de vreugde op.

Er zijn manieren om dit te leren. Mindfulness beofenen, een laagdrempelige Westerse benadering van meditatie, leert ons om bewust te zijn van wat de stilte in ons oproept en daarmee vrede te sluiten. Counseling en lichaamsgerichte therapieën helpen ons om uit de kramp te raken van leven volgens de verwachtingen van anderen.

Eigenlijk is het zoeken naar rust net zoiets als het zoeken naar geluk. Je vindt het niet zolang je ernaar blijft zoeken. Je hoeft alleen bewust te worden van het feit dat het er al is, binnen je, als je het maar toelaat...