Ik stel het schrijven van deze blog al dagen uit. Mijn beste smoes is, “Ik weet niet waarover het moet gaan…” terwijl ik al vorige week had bedacht dat het over weerstand zou gaan. Ik vind steeds andere klussen die ‘belangrijker’ zijn. ’s Avonds ga ik naar bed en denk, “Morgen zal ik het doen.” En de innerlijke criticus zegt, “Zie je wel, je deed het weer niet!”
Vanavond kreeg ik het ineens door: dit is weerstand. Een perfect voorbeeld daarvan. Weerstand tegen wat? Tegen de dieperliggende angst dat het niet goed genoeg zal zijn… Ergens binnenin zit nog een kind dat de innerlijke criticus altijd gelooft. Door de weerstand hoef ik niet met deze angst te worden geconfronteerd. Als ik voor een publiek schrijf, word ik kwetsbaar. Stel voor dat iemand mijn woorden onzin vindt!
Twee vliegen in één klap: door de weerstand te erkennen kon ik meteen aan het werk en bovendien wist ik meteen hoe ik dit artikel moest beginnen.
Ken je de weerstand die je meteen voelt als je een bepaald persoon ontmoet? Misschien vind je de persoon arrogant of juist onderdanig. Daar ben je allergisch voor. In de kernkwadranten leer van Daniel Ofman, duidt dit op een kwaliteit die de ander persoon heeft, bijvoorbeeld zelfbewustzijn of juist dienstbaarheid. Een kwaliteit waar jij van zou kunnen leren: jouw uitdaging. De persoon waar jij zoveel weerstand voor voelt is een spiegel waarin jij iets over jezelf kan leren.
Dezelfde persoon kan je ook, misschien onbewust, aan iemand of iets doen denken dat jou vroeger heel erg heeft gekwetst. De herinnering kan diep begraven liggen. Soms weet je niet eens wat de weerstand oproept. Maar wees ervan bewust dat het iets is dat waarschijnlijk om heling vraagt.
Weerstand is een emotie dat ons beschermt. Vroeger, toen we klein waren, was de bescherming nodig. Als volwassenen kunnen wij de aanwezigheid van weerstand gebruiken om iets over onszelf te leren. Omgaan met weerstand vraagt altijd een respectvol benadering. Het is er nooit voor niets.
February 14, 2013
January 26, 2013
Vertrouwen
Ik had onlangs een gesprek met iemand die voor zichzelf wilde beginnen. Maar de beren op de weg leken zo groot… vragen als “Ben ik wel goed genoeg?” of “Kan ik hiermee genoeg verdienen?” leken haast onneembare barrières.
Het is heel moeilijk om te leven en handelen met vertrouwen. Vertrouwen dat het leven je precies datgene geeft dat je nodig hebt. Natuurlijk is blind vertrouwen niet verstandig. Als ik al mijn spaargeld uitgeef aan loterij kaartjes ben ik bezig een illusie achterna te jagen, niet mijn droom te realiseren. (Ook al wil de reclame ons dat anders voorschotelen.) Maar je blind staren op de risico’s die je kunt lopen door iets te doen waar je hart naar uitgaat… dat is de makkelijkste manier om jezelf helemaal vast te zetten en ervoor te zorgen dat er geen beweging meer in je leven komt.
Soms is vertrouwen een lastige thema omdat ons vertrouwen vroeger, heel vroeger in onze kinderjaren, werd beschaamd. Dan is het bijna een automatisme om je vast te klampen aan zekerheden. Dat werkte destijds, dat hield ons veilig. Maar heb je dat nu nog steeds nodig? Zijn het de omstandigheden die je niet vertrouwt of vertrouw je jezelf niet? Toen wij leerden lopen, kwam ook het moment waarop wij de steunende hand of tafelrand durfde los te laten, een stap zetten, af en toe op onze bips vallen… en weer opnieuw proberen. Dat vroeg vertrouwen.
De eerste stap is eigenlijk om naar binnen te gaan en je af te vragen wat het nou echt is dat je graag wilt. Waardoor gaat jouw hart sneller kloppen? Wat heb jij de wereld te bieden? Concentreer op de essentie ervan, ga niet piekeren over de details als je daarover nog niet uit bent. Voel hoe blij het je zou maken om het te bereiken.
Zijn er meteen “Ja, maar…” stemmen die de kop opsteken? Deze stemmen hebben je in het verleden beschermd. Bedank ze daarvoor. En zeg dan rustig dat je het toch gaat proberen. Een belangrijke stem die de kop zal opsteken is de stem die over financiën praat. Realiseer dat geld net zo’n belangrijke plek in je leven inneemt als dat je het geeft. Stel jezelf steeds de vraag: “Is dit, wat ik vrees, waar? Is dit echt waar? En als het waar is, hoe erg is het?”
Schrijf je droom uit, formuleer in positieve termen hoe het zal zijn om je doel te bereiken. Hang dat briefje ergens op waar je het elke dag zal zien, pak het briefje dagelijks en lees het hardop, met gevoel. Voel hoe je erop vertrouwt dat het leven je hierin toch zal steunen. Ga ondertussen door met plannen en voorbereidingen treffen maar luister daarbij heel goed naar je intuïtie en wees geduldig.
Op het moment dat de beweging komt die je nodig hebt, zal je voelen hoe alles gaat stromen. Blijf je aandacht richten, blijf vertrouwen hebben in die stroom. Het brengt je waar je moet zijn.
Het is heel moeilijk om te leven en handelen met vertrouwen. Vertrouwen dat het leven je precies datgene geeft dat je nodig hebt. Natuurlijk is blind vertrouwen niet verstandig. Als ik al mijn spaargeld uitgeef aan loterij kaartjes ben ik bezig een illusie achterna te jagen, niet mijn droom te realiseren. (Ook al wil de reclame ons dat anders voorschotelen.) Maar je blind staren op de risico’s die je kunt lopen door iets te doen waar je hart naar uitgaat… dat is de makkelijkste manier om jezelf helemaal vast te zetten en ervoor te zorgen dat er geen beweging meer in je leven komt.
Soms is vertrouwen een lastige thema omdat ons vertrouwen vroeger, heel vroeger in onze kinderjaren, werd beschaamd. Dan is het bijna een automatisme om je vast te klampen aan zekerheden. Dat werkte destijds, dat hield ons veilig. Maar heb je dat nu nog steeds nodig? Zijn het de omstandigheden die je niet vertrouwt of vertrouw je jezelf niet? Toen wij leerden lopen, kwam ook het moment waarop wij de steunende hand of tafelrand durfde los te laten, een stap zetten, af en toe op onze bips vallen… en weer opnieuw proberen. Dat vroeg vertrouwen.
De eerste stap is eigenlijk om naar binnen te gaan en je af te vragen wat het nou echt is dat je graag wilt. Waardoor gaat jouw hart sneller kloppen? Wat heb jij de wereld te bieden? Concentreer op de essentie ervan, ga niet piekeren over de details als je daarover nog niet uit bent. Voel hoe blij het je zou maken om het te bereiken.
Zijn er meteen “Ja, maar…” stemmen die de kop opsteken? Deze stemmen hebben je in het verleden beschermd. Bedank ze daarvoor. En zeg dan rustig dat je het toch gaat proberen. Een belangrijke stem die de kop zal opsteken is de stem die over financiën praat. Realiseer dat geld net zo’n belangrijke plek in je leven inneemt als dat je het geeft. Stel jezelf steeds de vraag: “Is dit, wat ik vrees, waar? Is dit echt waar? En als het waar is, hoe erg is het?”
Schrijf je droom uit, formuleer in positieve termen hoe het zal zijn om je doel te bereiken. Hang dat briefje ergens op waar je het elke dag zal zien, pak het briefje dagelijks en lees het hardop, met gevoel. Voel hoe je erop vertrouwt dat het leven je hierin toch zal steunen. Ga ondertussen door met plannen en voorbereidingen treffen maar luister daarbij heel goed naar je intuïtie en wees geduldig.
Op het moment dat de beweging komt die je nodig hebt, zal je voelen hoe alles gaat stromen. Blijf je aandacht richten, blijf vertrouwen hebben in die stroom. Het brengt je waar je moet zijn.
November 12, 2012
Op zoek naar rust en stilte...
Tijdens een van mijn trainingen verzuchtte een deelneemster, "Ik verlang zo naar rust!" Haar ogen vulden met tranen terwijl ze het besef van dat verlangen liet binnenkomen. De andere deelnemers knikten met herkenning. Het verlangen naar rust en stilte is een thema dat in ieder z'n leven op een gegeven moment speelt.
We wijten het gebrek aan rust vaak aan de omstandigheden. Opgroeiende kinderen thuis, een drukke baan, sociale verplichtingen... het leven lijkt ons geen rust te gunnen. Maar zijn we echt alleen slachtoffers van de omstandigheden? Hoe bewust kiezen we voor het al dan niet meedoen aan de hectiek? Ja, we leven in een ADHD maatschappij maar we kunnen daar zelf keuzes in maken.
Dit is ook deels gebonden aan levensfasen. Jonge volwassenen zijn druk bezig om een plek te verwerven in de maatschappij, een gezinsleven op te bouwen, erkenning te verdienen. Later breekt een fase aan waarin dit is bereikt en het besef ontstaat dat het niet op zichzelf leidt tot geluk. Net als de opeenvolging van de seizoenen: de hete passie van de zomer gaat over in de terugkeer naar binnen van de herfst. Alles vertraagt en bereidt zich voor op de stilte van de winter.
In mijn eigen leven, zocht ik op een gegeven moment de rust en stilte van het plattelandsleven op. De afwezigheid van alle prikkels van de stad hielp me om uit te rusten en ook om naar binnen te keren.
Maar, op het moment dat wij de stilte hebben gevonden waar wij zo naar hebben verlangd, treedt de volgende reactie op: angst voor de leegte. Hoeveel mensen vullen niet de stilte onmiddelijk op met lawaai van tv en radio, contact met vrienden, Internet, 'bezig blijven' en zelfs alcohol en drugs?
In de stilte, de leegte, komen wij onze eigen schaduw tegen. Alles dat wij niet willen zien en weten van onszelf wacht ons daar op. En dat voelt helemaal niet als rust, dat voelt beangstigend, confronterend... dat voelt als spanning.
En toch is dit precies wat we nodig hebben. Het kunnen toelaten van deze angst, het accepteren van onze eigen schaduw, is de sleutel tot heel worden. Op het moment dat het er mag zijn, houdt het op om grip op ons te hebben. Aan de andere kant van de leegte wacht ons de vreugde op.
Er zijn manieren om dit te leren. Mindfulness beofenen, een laagdrempelige Westerse benadering van meditatie, leert ons om bewust te zijn van wat de stilte in ons oproept en daarmee vrede te sluiten. Counseling en lichaamsgerichte therapieën helpen ons om uit de kramp te raken van leven volgens de verwachtingen van anderen.
Eigenlijk is het zoeken naar rust net zoiets als het zoeken naar geluk. Je vindt het niet zolang je ernaar blijft zoeken. Je hoeft alleen bewust te worden van het feit dat het er al is, binnen je, als je het maar toelaat...
We wijten het gebrek aan rust vaak aan de omstandigheden. Opgroeiende kinderen thuis, een drukke baan, sociale verplichtingen... het leven lijkt ons geen rust te gunnen. Maar zijn we echt alleen slachtoffers van de omstandigheden? Hoe bewust kiezen we voor het al dan niet meedoen aan de hectiek? Ja, we leven in een ADHD maatschappij maar we kunnen daar zelf keuzes in maken.
Dit is ook deels gebonden aan levensfasen. Jonge volwassenen zijn druk bezig om een plek te verwerven in de maatschappij, een gezinsleven op te bouwen, erkenning te verdienen. Later breekt een fase aan waarin dit is bereikt en het besef ontstaat dat het niet op zichzelf leidt tot geluk. Net als de opeenvolging van de seizoenen: de hete passie van de zomer gaat over in de terugkeer naar binnen van de herfst. Alles vertraagt en bereidt zich voor op de stilte van de winter.
In mijn eigen leven, zocht ik op een gegeven moment de rust en stilte van het plattelandsleven op. De afwezigheid van alle prikkels van de stad hielp me om uit te rusten en ook om naar binnen te keren.
Maar, op het moment dat wij de stilte hebben gevonden waar wij zo naar hebben verlangd, treedt de volgende reactie op: angst voor de leegte. Hoeveel mensen vullen niet de stilte onmiddelijk op met lawaai van tv en radio, contact met vrienden, Internet, 'bezig blijven' en zelfs alcohol en drugs?
In de stilte, de leegte, komen wij onze eigen schaduw tegen. Alles dat wij niet willen zien en weten van onszelf wacht ons daar op. En dat voelt helemaal niet als rust, dat voelt beangstigend, confronterend... dat voelt als spanning.
En toch is dit precies wat we nodig hebben. Het kunnen toelaten van deze angst, het accepteren van onze eigen schaduw, is de sleutel tot heel worden. Op het moment dat het er mag zijn, houdt het op om grip op ons te hebben. Aan de andere kant van de leegte wacht ons de vreugde op.
Er zijn manieren om dit te leren. Mindfulness beofenen, een laagdrempelige Westerse benadering van meditatie, leert ons om bewust te zijn van wat de stilte in ons oproept en daarmee vrede te sluiten. Counseling en lichaamsgerichte therapieën helpen ons om uit de kramp te raken van leven volgens de verwachtingen van anderen.
Eigenlijk is het zoeken naar rust net zoiets als het zoeken naar geluk. Je vindt het niet zolang je ernaar blijft zoeken. Je hoeft alleen bewust te worden van het feit dat het er al is, binnen je, als je het maar toelaat...
Subscribe to:
Posts (Atom)

