Verlangen

“Desire and longing shapes the identity as it moves along, refusing to choose between what is looked for on the outside and what might be found on the inside.” David Whyte

Ik vond dit citaat in een stuk over het verschil tussen Ambitie en Verlangen. Het paste precies op de situatie die ik beschreef in mijn vorige blog. Het project waaraan ik me heb gecommitteerd neemt een andere vorm aan dan de vorm van mijn ambities. Toen wij bij elkaar kwamen als team, om dit te bespreken, ontdekten we allemaal dat het nog steeds beantwoordt aan ieder van onze diepe verlangens – om ons werk te delen en synergie te zoeken in samenwerking. We lieten de oorspronkelijke ambitie los en focusten op het verlangen. En geleidelijk ontstond iets nieuws, iets veel spannender en mooier dan de oorspronkelijke ambitie.

Het woord verlangen, kwam ook boven tijdens een gesprek met een vriend. Hij liet vallen dat verlangen iets is dat gecontroleerd moet worden, waaraan je je beter niet kan toegeven. Als een uitslaande brand dat bedwongen moet worden. Ik was me ervan bewust dat hij het woord gebruikte vanuit een andere invalshoek. Maar is dit verlangen niet ook een signaal dat serieus moet worden genomen? Er is altijd een onderliggende reden, de bron van dit verlangen. Dit zou best eens belangrijk kunnen zijn.

Stel, je verlangt heel erg naar een chocolade ijsje. En je vindt van jezelf dat je een paar kilo’s lichter mag worden. Is het niet mogelijk dat dit verlangen een manier is om weg te lopen van het feit dat je niet blij bent met jezelf? Ineens gaat het niet meer over of je wel of niet dat ijsje mag, maar over hoe je gelukkiger met jezelf zou kunnen worden.

Het is best mogelijk dat, voor sommige mensen, toegeven aan een verlangen een stap is op een destructieve pad. Ik geloof dat dit alleen zo is, als die persoon toch al op dat pad zit. Iemand met een intense verlangen om andere mensen pijn te doen is gevaarlijk. Dat verlangen onderdrukken kan alleen tijdelijk werken. En als de deksel ineens eraf vliegt, heeft het verlangen ondertussen demonische vormen aangenomen. We hebben de afgelopen jaren hiervan tragische voorbeelden meegemaakt.

Echte, diepe verlangen in een gezonde psyche is als een vuurtoren. Het wenkt ons en waarschuwt ons voor de dingen die we moeten zien, zodat wij kunnen groeien en ontwikkelen. Dit verlangen onderdrukken zou net zo onverstandig zijn als de baken van het vuurtoren doven.

Hoe luister jij naar jouw diepste verlangen?

Beelden voor bij deze blog

Vertrouwen

Ik heb eerder geschreven over vertrouwen. Maar dit najaar komt het thema in mijn eigen leven steeds boven drijven. Een mooi aanleiding om het een verdere verdieping te geven.

Begin dit jaar kreeg ik een idee dat mij in staat zou stellen om mijn praktijk verder uit te bouwen in samenwerking met anderen. Het idee voelde precies goed, de mensen die ik benaderde waren enthousiast en een project werd geboren. Als ervaren projectmanager, leidde ik het project zorgvuldig van de ene stap naar de ander. En projectmanagement gaat weliswaar over inspiratie en samenwerking, maar ook over controle.

In de loop van de maanden begonnen de gebeurtenissen mij op iets anders te wijzen. Het project zou misschien niet de vorm aannemen dat ik voor ogen had. Het zou misschien heel iets anders worden. Mijn aanvankelijke reactie was dat van paniek. Tegelijkertijd voelde ik dat hier een belangrijke les in verscholen zit. Dat wat hier ontstaat, zou best eens beter en waardevoller zijn dan wat ik had bedacht.

Maar dan moet ik alle controle loslaten en vertrouwen. Vertrouwen in de samenwerking maar, nog belangrijker, vertrouwen dat het leven mij geeft wat ik nodig heb. En dit is best moeilijk. Ik denk dat ik niet de enige ben die zich vastklampt aan wat zij heeft, wat gecontroleerd kan worden, uit angst.

We doen het in relaties ook, ons vastklampen aan mensen uit angst dat we alleen komen te staan. Terwijl, als we loslaten en vertrouwen, de relatie juist in staat is om te groeien en verdiepen. En als de relatie dat niet kan, dan rijst de vraag wat beter voor je is, in de relatie blijven of alleen staan.

Kunnen wij erop vertrouwen dat de goede samenwerking, de goede relaties, zich juist gedijen zonder controle, beheersing, of angst? Ik leer het steeds meer. En jij?

Beelden voor bij deze blog